Այս ինչքան էժանացրեցիք ամեն ինչ

«Փաստը» երբեք, ոչ մի պարագայում չի «մտել» երկրի որևէ ղեկավարի և ընդհանրապես որևէ մեկի անձնական կյանք, առավել ևս՝ ընտանիք: 

Սա մեզ համար սկզբունք է, ու այդպես լինելու է նաև հետագայում: Կան գծեր, որոնք ոչ մի դեպքում անցնել պարզապես չի կարելի:

 Սակայն սա կիրառելի է մինչև այն կետը, երբ հանրային գործչի ընտանիքն ինքն է սկսում խառնվել քաղաքականությանն ու պետական կառավարմանը, կամ հանրային գործիչն ինքն է այդպես ցանկանում: Այդ պարագայում ընտանիքը կամ ընտանիքի որևէ անդամ դառնում է հանրային քննարկման գործոն, սուբյեկտ՝ դրանից բխող բոլոր հետևանքներով:

Այդ պարագայում պետք է նաև պատրաստ լինել այնպիսի արձագանքի, որից նույնիսկ փորձառու, ամեն ինչ տեսած ու լսած քաղաքական գործիչներն են ականջները փակում: Ամոթից: Տհաճությունից: 

Շատերի համար անհասկանալի է, թե ինչպես կարող է մարդը պատրաստ լինել, որ իր ընտանիքի, առավել ևս իր երեխաների հասցեին լուտանքներ, հայհոյանքներ, վիրավորանքներ տեղան: 

Բայց դա ընտրություն է, իսկ ընտրության վրա բռնանալ չես կարող: Սակայն այս պարագայում անլուրջ է խոսել այս կամ այն պաշտոնյային «թիրախավորելու» մասին: 

Եթե դու հանրային դեմք ես, եթե պաշտոնի ես եկել, առավել ևս, եթե երկրի ղեկավար ես դարձել, ուրեմն արդեն իսկ «թիրախավորված» ես, իսկ եթե ընտանիքդ ես ներքաշում այս ամենի մեջ, ուրեմն «թիրախավորման» ես դատապարտում նաև ընտանիքդ: 

Այդպես եղել է միշտ ու ամենուր: 

Սակայն այս ամենի մեջ ամենացավալին ընդհանրապես բոլոր արժեհամակարգերի ավերումն է, բոլոր արժեքների էժանացումը, երբ այսպես, ձեռքի հետ, կարող են իբր հողին հավասարեցնել մեկին, «դոսյեներ» հավաքել մյուսի դեմ, անունով ու հեգնանքով դիմել գրեթե ծնողի տարիքի սպային, աներձագային մակարդակով հայտարարել պալատական հեղաշրջման վտանգի մասին և այլն: 

Իսկ անձնական նամակագրության հրապարակումն արդեն սկսում է դառնալ սովորական առօրյա: Բայց սա արդեն այլ թեմա է...