«Եվրոպական» հումանիզմ VS պետական անվտանգություն

Սակայն, կարծում ենք, այստեղ եվրոպացիների համար հարցն առավել խորքային է, քան զուտ ահաբեկչությունը: Հիմնական խնդիրն այս պարագայում մարդու «եվրոպական հումանիտար իրավունքի» և «պետության անվտանգության» սահմանի ուրվագծման և դրա հարաբերակցության ընդունելի ռեժիմի ապահովման մեջ է: Եվ դա այն պարագայում, երբ աշխարհում «խաղի կանոներն» այնպիսին են, ինչպիսիք կան (գործնականում էականորեն չեն էլ փոխվել): Այսօր հումանիստական մեթոդները հանգեցրել են նրան, որ վտանգը ոչ թե բխում է այլ պետություններից (չնայած այդ տարբերակը նույնպես օրակարգում դեռ կան), այլ անորոշ ուրվագծում ունեցող կառույցներից, ովքեր «անդեմ» են, ու գործում են ոչ համաչափ մեթոդներով: Սա էականորեն բարդացնում է պետության անվտանգության ապահովման օրակարգը հատկապես բազմազգ և մուլտիկուլտուրալ երկրներում:

Որպես այս ամենի տրամաբանական հետևանք և արդյունք՝ շատ իրատեսակն կլինի ոչ միայն պետության կողմից անվտանգության հավաքական և անհատական ռեժիմների սրացումը, այլ նաև եվրոպական ազգայնականության կտրուկ աճը, որն՝ առնվազն Ֆրանսիայում ու Գերմանիայում ակտիվացման էական բազա ունի:

Վերջիվերջո այս ամենը բավական կանխատեսելի էր, քանզի ամեն քայլ Մերձավոր Արևելքում հանգեցնում է, ոչ համաչափ արձագանքի, ու փոխազդեցության: Ու ամենից վտանգավորն այն է, որ սա, կարծես, միայն սկզիբն է: Այս տեսանկյունից ամենից «անհասկանալին» իհարկե Թուրքիայի հետախուզական գերատեսչության հրապարակային արձագանք էր և դրա՝ միգուցե սպասվելիք միջազգային ռեակցիաները: 
Ինչևէ, աշխարհը գնում է գլոբալ հակադրության նոր փուլի ու մենք էլ կարծես այդ հակադրության օրակարգից զերծ չենք մնալու: