Հետո այնքան մեծ սեր ծնվեց, այնքան էինք միմյանց սիրում, որ ինձ 8-րդ դասարանում դպրոցից չհանեցին. Էրիկ Օհանյան

Մուայ Թայ-Բոքսինգի հայկական ֆեդերացիայի նախագահ Էրիկ Օհանյանը, ում հաճախ հանդիպել ենք նաև ֆիլմերում և սերիալներում, այսօր էկրանային պասիվ կյանք է վարում: Orer.am-ի հետ զրույցում նա տեղեկացրեց, որ ապրում և աշխատում է Ռուսաստանի Դաշնությունում: Թե ի՞նչը նրան ստիպեց հեռանալ, կվերադառնա՞ արդյոք երբևէ հայրենիք, ճշտեցինք հենց իրենից: Անդրադարձանք նաև անձնական կյանքին, առաջին և միակը դարձած սիրուն…

-Էրիկ, արդեն որքա՞ն ժամանակ է, որ Մոսկվայում եք:

-2014 թվականի նոյեմբեր ամսից ընտանիքիս հետ դուրս եմ եկել Հայաստանի Հանրապետությունից: Հայաստանն իմ ծննդավայրն է և ընդմիշտ լքելու նպատակ չունեմ: Սակայն պետք է նշեմ, որ ապրելով Ռուսաստանում` այստեղին առավել եմ հարմարվել: Այժմ Հայաստանն ինձ համար հանգստյան գոտի է դառնում:

-Գնալու նպատակը գործնակա՞ն էր:

-Այո, գործունեությունս ընդլայնելու նպատակով գնացի և դժգոհ չեմ:

-Մոսկվայո՞ւմ եք ապրում և աշխատում:

-Ոչ, ապրում և աշխատում եմ Ստավրոպոլում: Աշխատանքային բնագավառի փոփոխություն չեմ կատարել: Գիտեք, ինձ շատ հարազատ եմ զգում այստեղ, կարծես Հայաստանում լինեմ: Օրինակ, ապրիլի 24-ին բոլորովին չզգացի, որ հայրենիքից հեռու եմ:

-Կինոկարիերային կարծեք թե հրաժեշտ տվեցիք: Չե՞ք կարոտում նկարահանման հրապարակը:

-Իսկապես, նկարահանումներին շա~տ եմ կարոտել: Բայց կինոկարիերայից չեմ հրաժարվել, ինչո՞ւ պետք է հրաժարվեմ: Լավ առաջարկի դեպքում մեծ հաճույքով կհամաձայնվեմ:

-Ի դեպ, մեր նախորդ զրույցի ժամանակ ասացիք, որ նոր ֆիլմում նկարահանվելու առաջարկ եք ստացել, որտեղ ահաբեկչի եք մարմնավորելու: Նկարահանումները սկսվե՞լ են:

-Պայմանավորվածությունը դեռ ուժի մեջ է, բայց նկարահանումները կսկսվեն օգոստոս ամսին:

-Էրիկ, շատերը մտածում են, որ Հայաստանից նեղացել եք: Նման բան կա՞:

-Հայաստանն ինձ չի նեղացրել, ուղղակի կան բաներ, որոնք կարող էին բոլորովին այլ կերպ լինել: Եվ դա ավելի ճիշտ կլիներ: Բայց ոչինչ, ամեն ինչ կգցեմ տեղը, ուղղակի ժամանակ է պետք, դա միայն ժամանակի խնդիր է:

-Հայաստանում հարազատներ ունե՞ք:

-Այո, մեծ որդիս` Արմեն Օհանյանը, նրա նշանածը, քույրս և նրա երեխաները:

-Չե՞ք ցանկանում Ձեր որդուն Ձեզ մոտ տանել, չե՞ք անհանգստանում, որ կարող է «ոչ ճիշտ» շրջապատ ընկնել, չէ՞ որ շատ երիտասարդ է:

-Ես նրան 15 տարեկանից «ստիպել եմ» աշխատել: Աշխատել է անվադողերի վուլկանացման կետում, «Սիթի» սուպերմարկետների ցանցում: Մի օր էլ եկավ ու ասաց, որ ցանկանում է ծրագրավորող դառնալ: Բացատրեցի, որ ես ոչնչով չեմ կարող օգնել…Այսօր նա 18-19 տարեկան է, բայց կարողանում է ապահովել իրեն: Շնորհակալ եմ հորեղբորս տղային` Արամին, որ օգնում է իմ «Չիկոյին» աշխատանքի հարցերում:

-Հետաքրքիր է, կա՞ Ձեր կյանքում մի շրջան, որի համար զղջում եք:

-Այո, իմ կարծիքով բոլոր տղամարդիկ էլ իրենց կյանքում ունենում են զղջման պահեր:

-Օրինա՞կ: Հատկապես գործնակա՞ն, թե՞ անձնական հարցերում եք զղջման պահեր ունեցել:

-Նախ, եթե ժամանակը հետ տալու հնարավորություն ունենայի, շատ բան այլ կերպ կլիներ, այլ ընթացք կունենար: Ժամանակին այդ ամենն ինձ համար անձնական էր դառնում, բայց հիմա հասկանում եմ, որ դա ընդամենը եղել է աշխատանքային պրոցես: Ուղղակի ինձ վրա մի քիչ շատ «վերցրեցի»` մտածելով ու համարելով` իմ երկրորդ տունն է: Սխալներ թույլ տալով` կորցրեցի ստեղծածս… Բայց ոչինչ… Հիմա իմ աշակերտներին թույլ չեմ տալիս անել այն սխալները, որոնք ես եմ արել: Ես էլ չեմ կրկնում այն սխալն, ինչն իմ հանդեպ են արել: Ավագ ընկերներիցս մեկն ասում էր. «Միշտ սխալը քո մեջ փնտրիր և գտիր»: Համաձայն եմ նրա հետ: Երբեք ուշ չէ սխալն ուղղելու համար, ուշ չէ…

-Ազատ ժամանակն ինչպե՞ս եք սիրում անցկացնել, ի՞նչ հետաքրքրություններ ունեք:

-Ազա՞տ, դա ի՞նչ է (ժպտում է): Ընդհանրապես, սիրում եմ, որ ազատ ժամանակ եմ ունենում…

-Էրիկ, մայիսի 15-ին ընտանիքի միջազգային օրն էր: Կպատմեք Ձեր ընտանիքի մասին:

-Արդեն 21 տարի է, ինչ ես ամուսնացած եմ: Ունեմ երեք զավակ: Մեր տանը 4 սերունդների ներկայացուցիչներ կան. Ես և կինս, որ ծնվել ենք 1977, 1978 թվականներին, մեծ որդիս` Արմենը` 1996 թվական, դուստրս` Աննան` 2002 թվական, և փոքր տղաս` Մանվելը` 2008 թվական: Թու, թու, թու, երևի դրա համար էլ ես և կինս երիտասարդ ենք մնում (ծիծաղում է):

-Գո՞հ եք Ձեր կազմած ընտանեկան մոդելից:

-Շա~տ: Շնորհակալ եմ Աստծուն, որ երջանիկ և սիրով ընտանիք ունեմ:

-Ի դեպ, մեր ընթերցողների համար կհիշե՞ք Ձեր ծանոթությունը:

-Ես կնոջս դպրոց եկել եմ, երբ 4-րդ դասարանում էի սովորում: Հիշում եմ, ինձանից վախենում էր ու ինձ չէր սիրում: Այդպես, մինչև 6-րդ դասարան: Հետո այնքան մեծ սեր ծնվեց, այնքան էինք միմյանց սիրում, որ ինձ 8-րդ դասարանից դպրոցից չհանեցին (ծիծաղում է): Գիտեին, ամբողջ օրն անցկացնելու էի դպրոցի դիմաց: Իսկ չէ՞ որ պարապությունը հանցագործություն է:

-Ձեր ծնողները տեղյա՞կ էին, որ իրենց դպրոցական երեխաները սիրահարված են:

-Երբ 9-10-րդ դասարանում էինք սովորում, մեր ծնողներն իմացան: Որոշվել էր` կամուսնանանք 23 տարեկանում… Հայրս 1994 թվականին մահացավ, ու կյանքը փոխվեց: Ես հասկացա, որ ինձ աղջիկ չեն տա, քանի որ դարձել եմ «փողոցային»: Ապագա զոքանչիս փորձեցի համոզել, որ Նելլին ուղղակի իմ դասարանցին է: Եվ դա ստացվեց…

-Եվ համաձայնեց, որ ամուսնանա՞ք:

-Օգոստոսի 23-ին` ծննդյանս օրը, դասարանցիներս մեր տանն էին, սակայն Նելլին չէր եկել: Զանգահարեցի, մայրն ասաց, որ վատ երազ է տեսել… Մենք մյուս օրը միասին փախանք: Այնուհետև զորակոչվել եմ ծառայության: Թեժ գծում եմ եղել` Տավուշի շրջանի Մովսես գյուղում: Չորս ամսվա ծառայող էի, որ Արմենս ծնվեց:

-Ավանդապա՞հ, թե՞ ժամանակակից հայ տղամարդ եք:

-Իհարկե, ժամանակակից հայացքներ ունեմ:

-Ե՞րբ Ձեզ սպասենք Հայաստանում:

-Այս ընթացքում մի քանի անգամ գործնական նպատակով եկել եմ: Այստեղից այդտեղ ինքնաթիռով 45 րոպե է տևում, այնպես որ, երբ նկարահանումների առաջարկ լինի, սիրով կգամ:

-Այդտեղ Ձեզ օգնողներ ունեի՞ք: Դժվար չէ՞ր ոտքի կանգնել:

-Օգնողներ ու աջակցողներ ունեմ ու շատ շնորհակալ եմ նրանց:

-Էրիկ, ինչպե՞ս կավարտեք մեր զրույցը:

-Քանի որ մայիսի 16-ին ոստիկանների տոնն էր, ցանկանում եմ առիթից օգտվել և շնորհավորել մեր տղաներին: Այսօր ոստիկանների աշխատանքի կարիքը բոլորն ունեն… Շնորհավորում եմ և անվտանգ գործունեություն մաղթում:

Նելլի Մարգարյան