Հասարակությունը բացարձակապես իներտ է հանրաքվեի գործընթացի նկատմամբ

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Չհաշված համացանցը, իրական կյանքում մի իրավիճակ է, որում բացարձակապես չի զգացվում, որ երկիրը, պետությունը կանգնած է ըստ էության մեծ փոփոխությունների շեմին՝ սահմանադրական հանրաքվեի, որին մնացել է ուղիղ մի ամիս:

Սա խոսում է այն մասին, որ հասարակությունը բացարձակապես իներտ է գործընթացի նկատմամբ: Եթե իրավմամբ , բովանդակային ձևաչափով մոտենանք հարցին, ապա պարզ է, որ յուրաքանչյուրին ավելի շատ պետք է հետաքրքրեին հանրաքվեները, քան այլ համապետական ընտրություններ: Բայց ցավոք, դեռ մարդափոխության մեծ պահանջը մնում է հասարակության մեջ առաջնային, և սահմանադրության ԱՅՈ կամ ՈՉ ասելու մեջ ավելի շատ այդ հանգամանքն է հաշվի առնվելու, որն էլ այնքան <փութաջանորեն> ներկայացնում են ոմանք: Իրավիճակը, իներտությունը կարելի է բացատրել մի քանի հանգամանքներով, մասնավորապես՝

*Ոչ ՈՉ-ի, ոչ ԱՅՈ-ի հետ կապված շարքային ՀՀ քաղաքացին ոչ մի հույսեր չի կապում, լավ հասկականով, որ այս երկրում և ոչ մի սահմանադրությամբ երբեք ամրագրված չի եղել ասենք այն, որ ՆԳ-երբեմնի նախարարը, կամ ՊՆ-նախարարը կարող են ավելի շատ դերակատարություն ունենալ պետությունում, քան նախագահը, և այն դեպքում, երբ սահմանադրությունը 95-ից սկսած ընդգծված նախագահական համակարգ էր նախատեսում: 

*Որ երկրորդ նախագահի իշխանավարման տարիներին ընդունված կիսանախագահական համակարգ նախատեսող սահմանադրությունը, որը գործում է միչև օրս, երբեք զգացնել չտվեց այն, որ նախագահի լիազորությունները մասամբ նվազել են:
Անվերջ կարելի է շարունակել անօրինական, նույնիսկ հակասահմանադրական օրինակների շարքը ....

Նման իրավիճակներում քաղաքացիների մեծամասնության համար բովանդակային առումով բացարձակապես էական չեն քննարկումները կամ ցանկացած ֆորմատի տեսակետների հատումը, բախումը, և որպես կանոն նման իրավիճակներում գործում է <շնից մազ պոկելու> հայտնի մեթոդը, որը փայլուն գործում է Հայկական պրակտիկայում և առաջարկի, և պահանջվածության մակարդակով: Դրա վառ օրինակները շատ են: Այնպես, որ իներտության մեջ մեղադրել շարքային քաղաքացուն, մասնավորապես այն բանում, որ նա հավատ չի ընծայում առ սահմանադրություն ու դրա ածանցյալ գործող օրենքներ, ճիշտ չէ: Պարզապես հավատի չափը ՀՀ քաղաքացու մոտ թե իշխանությունների, թե իբր նրան ընդիմացողների նկատմամբ , թե օրենքի գործել-չգործելու մեջ ուղղակի զրոյական է: Թե իշխանությունները, թե ամեն տեսակի ընդիմություն կոչվածները այս տարիների ընթացքում ջանք չեն խնայել այն զերոյի հավասարեցնելու առումով: Ահա թե որն է ամենավտանգավորը, իսկ սահմանադրության ԱՅՈ-ի կամ ՈՉ-ի անցնելու միակ երաշխիքը բոլոր ընտրությունների նման մնում է վարչական, տնտեսական, ֆինանսական լծակներին բացառապես տիրապետող մասի կամքը, իսկ մյուսների անհանգստությունը կարծեմ ավելորդ է այդ ուղղությամբ, իսկ քարոզչությունը՝ պարզապես չպահանջված: