Ին­չո՞ւ է կո­րել կա­խար­դա­կան փայ­տի­կը.հան­րու­թյան և իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի մի­ջև անջր­պե­տը գնա­լով խո­րա­նում է

Սննդամթերքի անվտանգության տեսչական մարմինը հունվարի 15-ից անցել է խիստ վերահսկողության մսի իրացման կետերում և հանրային սննդի վայրերում՝ պարզելու՝ դրանք սպանդանոցից են բերված, թե ոչ: ՍԱՏՄ-ն գտնում է, որ սպառողին պետք է առաջարկվի միայն սպանդանոցում մորթված անասունի՝ լաբորատորիայով անցած անվտանգ միս։ 

Իսկ օրենքով սահմանված մորթ չիրականացնելու և այդ միսը վաճառել փորձելու դեպքում տույժ կկիրառվի մինչև 300 հազար դրամ: 

Այստեղ վիճելու և վիճարկելու թեմա չկա: Սննդամթերքի անվտանգությունն ու քաղաքակիրթ արտադրությունը այլընտրանք պարզապես չունեն, իսկ վերահսկողությունը պետք է մշտապես ուժեղացված լինի: 

Հարցն այլ հարթության մեջ է: Մսավաճառներն ու անասնապահները դեմ են սպանդանոցներում մորթ իրականացնելու՝ բոլորի համար պարտադիր նորմին, ցանկանում են իրենք իրենց բակում մորթել անասուններին. բերում են մի շարք փաստարկներ, որոնց մի մասը, հանուն անկեղծության, այնքան էլ համոզիչ չէ, ու մի քանի օր շարունակ կառավարության շենքի դիմաց բողոքի ակցիա են իրականացնում: 

Մսավաճառներն ու անասնապահները հիմնականում դժգոհում են կենդանիների տեղափոխման դժվարություններից, սպանդանոցների մատուցած ծառայությունների բարձր գնից։ 

Ցուցարարները դժգոհում են նաև, որ բավարար թվով սպանդանոցներ չկան՝ պնդելով, որ ողջ հանրապետությունում ընդամենը 24 սպանդանոց կա, չեն կարող մի անասունն առնել ու կիլոմետրեր հաղթահարել։ 

Սրան զուգահեռ՝ մսավաճառների կարծիքով, եթե իրենց առաջարկությունները հաշվի չառնվեն, ապա, ամենայն հավանականությամբ, առաջիկայում տեղական մսի գինը կարող է բարձրանալ 800-1000 դրամով։

 Իսկ այս ամենը չի կարող ընդհանուր ազդեցություն չունենալ գյուղատնտեսության ոլորտի վրա՝ մանավանդ որ 2019 թվականին գյուղոլորտում անկումային ցուցանիշներ են գրանցվել։

 Որոշ մասնագետներ նույնիսկ մտահոգություն են հայտնում, որ կառավարությունն այսպիսի քայլեր է ձեռնարկում, որպեսզի տեղական արտադրողը տուժի, նրա արտադրանքը մրցունակ չլինի և արդյունքում դուրս գա շուկայից։ Այսպիսի իրավիճակից անհապաղ կօգտվեն ներմուծողները։ 

Այնինչ կառավարության ներկայացուցիչները շարունակաբար խոսում են տեղական արտադրությանը զարկ տալու մասին և միայն տարբեր թվեր են հրամցնում հանրությանը, իսկ երբ խնդիրը վերաբերում է գործնական քայլերին, նրանց համար հանրության ձայնը դառնում է ոչ ընկալելի։ 

Մսավաճառները ու անասնապահները հիմնականում դժգոհ են կառավարության վարած քաղաքականությունից, և պատահական չէ, որ նրանք իրենց դժգոհությունն արտահայտում են փողոց փակելու միջոցով, որպեսզի կարողանան իրենց ձայնը տեղ հասցնել։ 

Կառավարության առջև բողոքի դուրս եկած գյուղացիները փակել են Նալբանդյան փողոցը, այնուհետև Տիգրան Մեծ պողոտան, որի արդյունքում քաշքշուկ է տեղի ունեցել ցուցարարների և ոստիկանների միջև: 

Ակցիաներ տեղի ունեցան նաև մարզերում: Շիրակի մարզի Անի խոշորացված համայնքի Բագրավան, Ջրափի գյուղերի՝ անասնապահությամբ զբաղվող բնակիչները Հայկաձոր համայնքի ճանապարհին ևս բողոքի ակցիա են իրականացրել՝ փակելով Երևան-Գյումրի միջպետական ճանապարհը։ 

Իսկ երեկ էլ բողոքի ակցիաներ տեղի ունեցան Արմավիրի և Արարատի մարզերում։ Գյուղացիները փակեցին Երևան -Արարատ, Երևան–Ար մավիր , Էջմիածին-Աշտարակ ճանապարհները: Մասնագետները դեռ երկար կքննարկեն ներկայացվող պահանջների իրավացիության կամ սուբյեկտիվության թեման: 

Ամբողջ խնդիրը սակայն այն է, որ հարցն այս պարագայում միայն սպանդանոցները չեն: Առկա իրավիճակը պարզ ի ցույց է դնում, որ ընդհանուր առմամբ հանրության շրջանում տարբեր խնդիրների լուծման հետ կապված կառավարության քաղաքականության նկատմամբ դժգոհությունները գնալով խորանում են։ 

Եվ վերջին շրջանում հանրապետության տարբեր մարզերում բողոքի բուռն ակցիաներ են տեղի ունենում, բողոքի դուրս եկած ցուցարարները փակում են ճանապարհները։ Գրեթե շաբաթ չկա, որ բազմամարդ ակցիաներ տեղի չունենան կառավարության շենքի առջև։ 

Ըստ էության, հանրության համար տեսանելի է դառնում, որ տնտեսական հեղափոխության օրակարգը սպառված է, իշխանություններն ընդունակ չեն լուծել հանրության տարբեր հատվածների խնդիրները։ 

Փաշինյանի գլխավորած կառավարությունը չի արդարացնում ժողովրդի սպասումները, որոշումները հաճախ կայացվում են առանց խորքային քննարկման, ինչ-որ մեկի տեսած «երազի» հիման վրա։ 

Վարչապետ Փաշինյանը գործադիրի նիստերից մեկում հայտարարել է, թե կուտակված խնդիրները մեկ գործողությամբ հնարավոր չէ լուծել, որովհետև եթե իրենք փորձեն մեկ գործողությամբ լուծել բոլոր խնդիրները, մեծ հավանականությամբ երկիրը կկանգնեցնեն կոլապսի և ձախողումների առաջ: 

Մի զարկով երբեք էլ հարցեր չեն լուծվում, սակայն հարցն այն է, որ հետևողականորեն, քայլ առ քայլ լուծելու ուղղությամբ արվող քայլերն էլ չեն երևում, և ստացվում է, որ վարչապետը կարծես խոստովանում է իրենց կառավարության՝ խնդիրները լուծելու անընդունակությունը, այնինչ իշխանափոխությունից հետո նույն Փաշինյանը խոստանում էր, որ շատ արագ բարելավելու է երկրի սոցիալ-տնտեսական վիճակը, կուտակված պրոբլեմներին շատ արագ լուծումներ է տալու։ 

Տպավորություն է, թե հանրության և իշխանությունների միջև անջրպետը գնալով խորանում է, իսկ կախարդական փայտիկն այդպես էլ անհետ կորել է։

ԱՐՏԱԿ ԳԱԼՍՏՅԱՆ