Արտագաղթ - սոցիալական ոչ բարվոք վիճակի արդյունք, թե՞ ազգային առանձնահատկություն

Սևան Աղաջանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Խոսքը Հայոց ցեղասպանության արդյունքում ձևավորված սփյուռքի մասին չէ, ոչ էլ այն մարդկանց մասին, ովքեր կարողացել են դրսում հասնել այնպիսի բարձունքների, որը հնարավոր չէր անել սեփական երկրում ( չնայած վերջիններիս էլ չարժե արդարացնել, բայց դրանք արդեն մասնավոր դեպքեր են, և այժմ չէի ցանկանա իրենց վրա կենտրոնանալ ): Խոսքը այն մարդկանց մասին է, ովքեր բնակություն հաստատելով արտասահմանում ունենում են նույն, որոշ դեպքերում էլ ավելի վատ կյանքի որակ, քան Հայաստանում: Ռուսաստանում ապրող հայերի ստվար մասը ապրում են մեղմ ասած ոչ նորմալ պայմաններում, ոնց հասկանում եմ միայն ստամոքսի խնդիր են լուծում, փասթաթղթեր չունեն, այդ պատճառով տեղաշարժվում են բռնվելու և տուգանվելու վախով, չհաշված այն , որ ազգային հողի վրա նրանց համարում էին ճ սորտի մարդ: Ես գտնում եմ, որ այդ ստամոքսի խնդիրը ցանկացած աշխատունակ մարդ, կկարողանա լուծել նաև Հայաստանում, այստեղ գոնե իրենց հողի վրա են, իրենց տանն են, վախենալով փողոց դուրս չեն գալիս, որ հանկարծ "միլիցեն" չգա չբռնի կամ տուգանի ... 

Իսկ մառազմը կայանում է նրանում, որ այդ մարդիկ այնպես են արտահայտվում, որ կարծես Հայաստանը կոնցճամբար է, իսկ նրանք փախնելով այստեղից՝ այժմ դրախտում են ապրում, իսկ մեկն էլ վերջերս մի միտք արտահայտեց թե- լավ է դրսում ստրուկ լինենք, քան սեփական երկրում- ես գտնում եմ, որ ստրուկի մտածելակերպով մարդը միշտ էլ կմնա ստրուկ անկախ գտնվելու վայրից։ Տեսնելով այս ամենը` մեր երկրի ու ազգի այսօրվա վիճակը, վերհիշելով մեր պատմությունը` եկա այն եզրահանգմանը, որ մենք հարմարվող հոսանքի հետ գնացող ազգ ենք, մենք կնախընտրենք անցնել դժվարությունների ու զրկանքների միջով, կհարմարվաենք դրանց, բայց երբեք չենք ըմբոստանա դրանց դեմ, թեկուզ կորուստների գնով չենք փորձի դրանք հաղթահարել և փոխել ինչ որ բան դեպի լավը։