Դիվանագիտությունը ո՛չ վզծռություն է, ո՛չ խեղճություն, կամ ունես այն, կամ՝ ոչ

Արթուր Հայրապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Դիվանագիտությունը ո՛չ վզծռություն է, ո՛չ խեղճություն, կամ ունես, այն, կամ՝ ոչ... Այսօր մեր սահմանները պաշտպանվում են մեր զինվոր տղաների կյանքի շնորհիվ, այն դեպքում, երբ մենք մեր զինվորների մարտունակության և խելամտության հետ միասին պետք է պետության գործոնը առաջ քաշենք, այսինքն նույն պետությունը պետք է դողա ամեն մի հայ զինվորի կորստի և նրա ապահովության համար: Մեր երկրի սահմանները պետք է պաշտպանվեն մեր երկրի դիվանագիտական լծակներով, այսինքն երկիրը պետք է պահել ինքնիշխանությամբ և ժողովրդավարությամբ: Բայց քանի դեռ մենք չունենք ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը, ապա այս օրերը, դեռ երկար են շարունակելու անհանգստացնել մեզնից յուրաքանչյունրին:

Սահմանի բերանն ապրող մարդիկ, որը իրականում շատ քիչ են մնացել այդ շրջաններում, օր չկա, որ սարսափ չապրի, վախը աչքներին չլինի... միայն զինվորի վրա հույս դնելով չի, որ սահման պետք է պահել. կրկնում եմ պետությունը պետք է կառավարողների ձեռքում խաղալիք չլինի, ոչ էլ բառերն են, որ գալու են փրկության... և քանի դեռ մենք մեր հույսը, ինքնիշխանությունը հանձնել ենք օտարին և օտարին բարեկամ դարձրել, և այսօր հենց նույն օտարն է մեր տեղը որոշումներ կայացնում, ավելին՝ մեր թշնամուն զենքով ապահովում, պարզ է դառնում, որ այսօր ինչ ունենք, ունենք, այսինքն սարսափելի իրավիճակում ենք և որքան էլ, որ չտեսնելու տանք իրականությանը միևնույն է շատերս ենք ահանգստացած այսօրվա, թե՛ սահմանային լարվածության, թե՛ երկրում տեղի ունեցող քաղաքական վիճակի համար: Հանգիստ կարող եմ ասել, որ շատերը կգնան առաջին գիծ ու իրենց սահմանի համար, հողի ու երկրի համար կռիվ կտան, բայց այս դեպքում կարևորը ոչ թե մարդիկ են, ովքեր առաջինը դուրս կգան կռվի, այլ պետք է շատ արագ պետություն ունենալ, այսինքն պետության գլուխ, ով ինքնիշխանությունն ու ժողովրդավարությունը չի շփոթի ասենք, ինչպես անել, որ այսօրվա համար մեկ, կարևորագույն հարցը կյանքի կոչել՝ սահմանադրական բարեփոխումների չարիք հանդիսացող փաթեթ ծրագիրը իրականություն դարձնել:

Պետք է հիմնովին լուծումներ գտնել, մեր երկրի ինքնիշխանությունը վերականգնելու, այն, որ մենք ոչ թե սպասենք տեսնենք, թե ինչ կասեն մեզ, որ մենք դա իրագործենք, այլ մեր ներքին ուժով, դիվանագիտությամբ պետք է աշխարհի ուշադրությունը մեզ վրա պահել, որ նույն աշխարհը մեզ ոչ թե արհամարհի, այլ հաշվի նստի մեզ հետ: Իսկ այսօր մեր երկիրը տնօրինողները մեր երկիրը մեր ձեռքից առել են ու տվել օտարին, հետն էլ հասարակության անտարբերության մասին են խոսում ոմանք ու սկսվում է բառերի, կոչերի տեղատարափը այն դեպքում, երբ գործողությունները պետք է գան ու ապացուցեն, որ մենք ենք մեր գլխի ու մեր երկրի տերը: Մեր սահմանները պետք է հնարավորինս անվտանգ պահել, բայց դա չի արվում ուղղակի լռելով, անգործությամբ և օտարի թելադրանքով, ում սարքել ենք արհեստականորեն մեզ բարեկամ: Ու նույն օտարը մեր գլխից անցնելով տակից իր գործն է անում, մեր թշնամուն տալիս է մի գործիք, որը մեր վրա է պահելու, իսկ զնեքը, եթե կա պետք է կրակի: Այսինքն մեր բարեկամները նաև մեր թշնամիներն են, այո՛, դա վաղուց ասված խոսքեր են, որ միշտ մենք մեր կաշվի վրա զգացել ենք... բայց այդպես էլ խելքի չենք եկել ու միշտ օտարի առաջ բացդուռ ու սրտբաց ենք եղել, իսկ օտարը դա հասկացել ու իր խաղը խաղացել է մեր գլխին: Էլ չեմ ասում մեր ներքին թշնամիների մասին, ովքեր պատուհաս են դարձել ու միչև օրս ներքին թշնամին, դրսի թշնամիների հետ հաշտ ու խաղաղ է ապրում, որովհետև ներքին թշնամին հայրենիք չունի, իսկ հայրենիքի կորուստը նրա համար եղած-չեղած մի հաշիվ է: Հայ զինվորի կյանքը մեզ համար շատ թանկ է, որովհետև եթե ազերիներին իրենց զինվորները քիչ են հետաքրքրում, ապա մեզ մեր զինվորի կյանքը շատ կարևոր է: Մեր ողջ կյանքի ողբերգությունը եղել է այն, որ մենք միշտ մեզ համար բարեկամներ ենք գտել ու հույսներս նույն այդ չակերտավոր բաեկամների վրա ենք թողել, իսկ նույն այդ բարեկամները ունեն իրենց շահը, այսինքն սրտացավությունն ու մեր սեփականության տերը մեզնից բացի ոչ մեկ չի կարող լինել: 

Եթե ամեն մի հայ գիտակցեր, որ իր կողքի հային պետք է մեջք լինի, ապա այսօր հայը հային ոչ թե ֆիզիկապես կոչնչացներ, այլ հայը կապրեր արժանապատիվ, ինչպես Մարդը, որը գերագույն արժեք է, իսկ այսօր ով տեսնում է մարդու մեջ մարդուն՝ ուտում է... ու ցավոք հայն է հային ուտում... բայց օտարին չգիտես ինչու բարեկամ է համարում, ով գալիս ու քանդում է իր տունն ու ձեռքից առնում է իր մի կտոր հողը՝ հայրենիքը...