Կյանքի տրյուիզմներից, որոնք Հայաստանում կարող են ընկալվել որպես իմաստություն

Մովսես Դեմիրճյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Մարդու կյանքում ամեն ինչ կարելի է բաժանել երկու մասի՝ այն, ինչ մարդ կարող է փոխել, և այն, ինչ չի կարող:

Կյանքի դժբախտություններից մեկն այն է, որ մարդիկ անընդհատ փորձում են փոխել այն, ինչ չի գտնվում իրենց տնօրինման տիրույթում, դուրս է իրենց հասանելիության ոլորտից: Օրինակ՝ մեզանից շատերն ուզում են փոխել Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերությունների ձևաչափը, բայց մեզանից քանիսի՞ ձեռքերում է այն հնարավորությունը: Զուգահեռաբար, մարդիկ չեն փոխում այն, ինչ կարող են փոխել իրենց կյանքում, չեն փոխում իրենց ապրելակերպը, երեխաների նկատմամբ վերաբերմունքը, չեն փոխում ավանդական վարքը և բարքը, որն իրեն որոշ հարցերում վաղուց սպառել է և այլն:

Բայց խնդիրը դա չէ, խնդիրն այն է, որ երբ մենք չենք փոխում այն, ինչ հենց մենք պետք է փոխենք, այլ զբաղվում ենք նրանով, ինչ մենք չեն կարող փոխել, ապա մեր կյանքը դառնում է անիմաստ: Որոշ ժամանակ փորձելով փոխել այն, ինչ ինքը չի կարող փոխել, մարդ սկսում է մտածել, որ ինքը ոչինչ չի կարող ոչ մի ոլորտում, և արդեն երիտասարդների մեջ մենք ունենք տարածված միտում, որ, օրինակ, դպրոցական կամ բուհական այսինչ առարկան նա հասկանալ չի կարող: Հարցնում ես՝ ինչո՞ւ չես կարող, պատասխանում է՝ չեմ հասկանում և այլն: Չնայած որ դասագիրքը գրված է հենց իր տարիքի սովորողի համար, և լսարանում ներկաների մի փոքր մասը լավ էլ կարողանում է: Այդ թվացյալ անկարողությունը՝ սկսել գիրք կարդալ, սկսել հասկանալ նոր բաներ, փոխել կյանքի հաստատված վատ կարգը, գալիս է նրանից, որ երիտասարդները (և ոչ միայն նրանք) չգիտեն, թե որտեղով է անցնում «կարող եմ փոխել և չեմ կարող փոխել» երևույթների սահմանագիծը:

Բայց դրանից է կախված մարդու կյանքը: Եվ մենք բոլորս՝ անհատական մակարդակում և ազգովի, պետք է հստակ պատկերացնենք, թե ինչ կարող ենք փոխել և ինչ չենք կարող: Եվ սկսենք փոխել այն ամենն, ինչ կարող ենք, որպեսզի ուժ, փորձ, գիտելիք և խիզախություն ձեռք բերենք՝ փոխելու այն, ինչ չենք կարող:
Որովհետև կյանքում ամեն լավ բան տեղի է ունենում, երբ դու անում ես այն, ինչ չես կարող՝ հաղթահարելով «չեմ կարող» կեղծ կարգախոսը:

: