Այլևս մեզ սխալներ պետք չեն, մեզ միասնականություն է պետք, որ չկա...

Արթուր Հայրապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Օրենքների արժեքը մեկն է` նրանց կիրառումը: Ու քանի դեռ մեր երկրում օրենքները թղթի վրա պաղել են, ոչ նոր, ոչ հին օրենքները չեն գալու ու տեր դառնալու մեզ... 
Երբ անհայրենիք ծնունդները մեր հայրենիքը պատրաստ են վերջնակապես կործանել, բայց ամեն կերպ պահել իրենց իշխանությունը...

Չպետք է կամենանք մեր հույսը և ապագան «նյութական Հայաստան» գաղափարի վրա հիմնել, այլ պիտի տենչանք ու աշխատենք «հոգևոր Հայաստանի» համար:
Այդ հոգևոր Հայաստանի կառուցումը ծանր ու տևական աշխատություն է պահանջում, անթիվ կյանքերի տոկուն հավատ և գիտակցություն, անարյուն, բայց ազնիվ, գուցե ավելի դժվար, ավելի ահավոր զոհաբերում, քան արյունի զոհաբերումը: 

Մենք Բաղրամյանը երգի-պարի, խաղերի ու սելֆիների վերածելու հայրենիք չունենք, մենք գիտակից ու արժանապատիվ մարդկանց, սթափ մտածող մարդկանց կարիք ունենք, ովքեր իրավիճակաը գնահատել գիտեն, ովքեր սեփական գաղափարներով դուրս կգան ու կպայքարեն նախևառաջ՝ «Ոչ Սերժի սահմանադրությանը», այսինք՝ իշխանափոխության... Եվ այս օրերին շարժումներն ու կոչերը, եթե ուղված չպետք է լինի իշխանափոխության, հատկապես «Ոչ Սերժի սահմանադրությանը», ապա այս քայլերը, որը ավելի շատ նման է խաղի, քան պայքարի ժամանակ վատնելու, երկարացնելու միջոց է ընկալվում... Ու էլի հիշեցնեմ՝ իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին... և ոչ թե իշանությունը պատկանում է իշախնությանը... թե՞ նոր սահամանադրության մեջ հակառակն է գրված... Ամենակարևոր պահանջներից մեկը՝ «Ոչ Սերժի սահմանադրությանը»: Մեր ու ոստիկանների պայքարը չէ այս, մեր պայքարը այս ինքնակոչ իշխանություններն են, ովքեր փախփախ են անուն ժողովրդից... մենք ինչքան էլ, որ պայքարենք թանկացում կլինի, կամ մեկ ուրիշ բան, մեր ժողովուրդը պետք է մի բան հասկանա, որ առաջինը գլխից է պետք սկսել, այսինքն քանի դեռ այս իշխանությունը չի հեռացել մենք ոչ մի հաղթանակ չենք գրանցելու: Անցյալի սխալները վաղուց հոգնեցրել են մեզ... իսկ այսօր հուսահատությունն է տեղ գտել, մարդիկ այլևս կորցրել են հավատը, իշխանությունը իր ձեռքով ճահիճ է բացել, և ինքն էլ այդ ճահճի մեջ անդունդն է գլորվում: Մինչդեռ այսօր գալիս-գնում էին մարդիկ Բաղրամայն փողոց, որտեղ հավաքվել են հիմնականում երիտասարդներ, ովքեր փակել են Բաղրամյան փողոցը, և այդպես էլ նրանց ինքնուրույն գործունեությունը ինչպես նախկինում, այնպես էլ այսօր կամ կգրվի սևով սպիտակի վրա, կամ հակառակը...

Սթափվել է պետք և սթափությունն այլևս չպետք է իշխանության թելադրանքով լինի, այլ գործը սկսող և իր ավարտին հասցնող այս շարժման մասնակիցների... բայց ինչպես տեսնում ենք իշխանությունը կարողացավ փոշիացնել ընդդիմությանը, իսկ առանձին-առանձին անհատներ, ովքեր դեմ են այս իշանություններին, չեն կազմում այն առողջ միջուկը... Եվ ինչպես կարելի է անընդհատ սխալվել... այլևս մեզ սխալներ պետք չեն, մեզ միասնականություն է պետք, որ չկա... իսկ հիմա, եթե լինի կհայտնվենք բարի հեքիաթի վերջին... ու թող որ չուզողն էլ ես լինեմ...