Մկրտիչ Մանուկյանի պատասխանը փոխքաղաքապետին

Մկրտիչ Մանուկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Հիմա ես հայտնվել եմ փակուղային իրավիճակում ոչ այն պատճառով, որ ասելիք չկա կամ, Աստված չանի, փոշմանել եմ, այլ այն պարզ պատճառով, որ ասածս լսող չկա: Ես հարգում եմ Ռ. Սանոյանի տարիքը, դիրքը, անցած չակերտավոր երաժշտական ճանապարհը, բայց փաստն այն է, որ քննարկում չստացվեց, ստացվեց հոխորտանք՝ կառուցված մերկապարանոց ստի վրա: Աննախադեպ իրավիճակ է, փաստորեն, կարծիք, տեսակետ արտահայտելուց կամ թեկուզ առաջարկություն կամ դիտողություն անելուց հետո արդարացման մի երկար ճանապարհ պետք է անցնենք: Ես իմ հարցազրույցում ընդամենը ասել էի (լույս իջնի Ռուսաստանի հանգուցյալ վարչապետ Եվգենի Պրիմակովի շիրիմին), թե ամեն անգամ, երբ ուզում ենք ավելի լավն անել, ստացվում է՝ ինչպես միշտ: Հիմա թեմատիկ, մասնագիտական (ո՞ւմ հետ) քննարկման փոխարեն անվայելուչ (համենայն դեպս, ինձ համար), անհամ երկխոսության մեջ եմ մտել: Հիմա ինչ, կրակն ենք ընկե՞լ քաղաքով, որ այդ բնագավառը՝ Գյումրվա մշակույթի այնքան հին ու խորը, նրբին ու բազմերանգ բնագավառը, համակարգում են այս մարդիկ: Վե՞րջ, 4-ամյա տաբո՞ւ, էլ չե՞նք խոսելու, միայն գովալո՞ւ ենք (տեքստերն իրենց հետ համաձայնեցնելով), թե՞, այնուամենայնիվ, այս ընտրաշրջանում էլ կյանք կա, մասնագետները դեռևս կան, դիմակայում են, խարակիրի չեն անում իրենց: Այսուհետ մեր անելիքը ո՞րը պետք է լինի, լռե՞լը…

Ես բավականաչափ համեստություն ունեմ, ի տարբերություն այլոց, իմ մասնագիտական որակների մասին լռելու: Ես չեմ անի, երբեք, ոչ մի գնով մի բան, որ բարոյական գրված ու չգրված օրենքներով պետք է անեն, մարդիկ, իհարկե, կամավոր, սրտի թելադրանքով և ոչ հրամաններով, հրահանգներով ու ցուցումներով, որոնք այլ կարծիք ունեն իմ կազմակերպական ունակությունների մասին: Եվս մեկ բան, որի մասին պետք է բոլորը հիշեն և որը պետք է բոլորը կարևորեն. համեստությունը անանց արժեք է, մեծամտությունն ու ինքնահավանությունը՝ մեղք ու չարիք: Աստված մեր բոլորի գործերին արդար դատավոր: