ԲԴԽ-ն կոպտագույն կերպով խախտել է դատավորի իրավունքները

Հայտնի վերջին զարգացումների ֆոնին դատական իշխանությունն իր ողջ կառուցակարգով հայտնվել է հանության և ԶԼՄ-ների խոշորացույցի տակ։ Օր-օրի ջրի երես են դուրս գալիս ոլորտում արմատացած և մինչ օրս լուծում չստացած խնդիրները։ Այս անգամ մեր ընթերցողների ուշադրությանն ենք ներկայացնում Բարձարգույն դատական խորհրդի՝ ԲԴԽ-ի, հերթական անօրինական գործողությունը։

Այսպիսով՝ դատավոր Ադրինե Ղուկասյանը ՀՀ վարչական դատարանհայց է ներկայացրել ԲԴԽ-ի դեմ։ Իրավիճակն ավելի լավ պատկերացնելու համար սկսենք ամենասկզբից։

Ադրինե Հովհաննեսի Ղուկասյանը ՀՀ նախագահի 04.10.2018թ-ի հրամանագրով նշանակվել է Շիրակի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 25-ին Բարձրագույն դատական խորհրդի որոշմամբ գործուղվել է Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան։ Սակայն 2019թ-ի փետրվարի 26-ին դատավորը խնդրել է իր պաշտոնավարմանը խոչընդոտող ընտանեկան հանգամանքների հիմքով իրեն նշանակել Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի քրեական մասնագիտացման դատավորի թափուր պաշտոնում:

ԲԴԽ-ն վերոնշյալ հարցի շուրջ 08.04.2019թ-ին նիստ է հրավիրել, որին մասնակցել է նաև Ա․Ղուկասյանը, սակայն քննարկման արդյունքների մասին հարկ չի համարել տեղյակ պահել դատավորին։

Բարձրագույ դատական խորհրդի անհասկանալի անտարբերությունը անհանգստության պատճառ է դարձել և դատավորը ստիպված մի քանի անգամ, այդ թվում՝ գրավոր դիմել է ԲԴԽ-ին, խնդրելով տեղեկացնել իր դիմումի քննարկման արդյունքների մասին, ինչպես նաև տրամադրել կայացված որոշման պատճենը և նիստի արձանագրությունը (թվային) և համառոտագրությունը։ Հատկանշական է այն փաստը, որ դատավոր Ղուկասյանի բազմաթիվ խնդրանքներն այդպես էլ անարձագանք են մնացել։

Նիստից միայն ութ օր անց ԲԴԽ-ն դատավորին տրամադրել է նիստի արձանագրությունից քաղվածք, համաձայն որի՝ նրա դիմումը մերժվել է, սակայն ոչ որոշումը, ոչ էլ նիստի արձանագրությունը մինչ օրս նրան այդպես էլ չեն տրամադրել: Այս ամենից հետո Ադրինե Ղուկասյանը ԲԴԽ-ի դեմ հայց է ներկայացրել ՀՀ վարչական դատարան՝ խնդրելով վերականգնել իր խախտված իրավունքները:

Դատավորը փաստացի առաջնորդվել է ՀՀ դատական օրենսգրքով սահմանված իր իրավունքներով, նա ներկայացրել է ընտանեկան, անձնական բնույթի հանգամանքներ, որոնք խոչընդոտ են հանդիսացել տվյալ դատարանում որպես դատավոր աշխատելու համար։

ԲԴԽ-ն փաստորեն հաշվի չի առել դատավորի կողմից ներկայացված ծանրակշիռ փաստարկները, դեռ մի բան էլ ավել՝ տվյալ կառույցն իր ղեկավարության հետ հանդերձ, մեղմ ասած, ալարել է կատարել իր պարտականություններն ու ժամանակին, պատշաճ կերպով տեղեկացնել դատավորին կայացված որոշման մասին (եթե, իհարկե, այդպիսին եղել է,-հեղ․), միևնույն ժամանակ կցելով համապատասխան փաստաթղթերը։

ԲԴԽ-ն դատավորի դիմումը քննարկել է այն ստանալուց շուրջ 40 օր անց 08.04.2019թ-ին, մինչդեռ պարտավոր էր դա անել երկշաբաթյա ժամկետում՝ մինչև 12.03.2019 թվականը։

Այս ամենից բացի Բարձրագուն դատական խորհուրդը դատավորի դիմումի վերաբերյալ որոշում չի ընդունել, այնինչ իր լիազորություններն իրականացնելիս պետք է ընդունի որոշումներ։ ԲԴԽ-ն, ի հեճուկս Դատական օրենսգրքի պահանջի, չի հիմնավորել իր որոշումը, չի պատճառաբանել կամ չի պարզաբանել, թե ինչու է մերժում դատավորի խնդրանքը, ինչու համաձայն չէ նրա ներկայացրած փաստարկների հետ:

ԲԴԽ-ն չի հրապարակել իր ընդունած որոշումը, մինչդեռ օրենքի ուղղակի պահանջի ուժով պարտավոր էր անել դա դատական իշխանության պաշտոնական կայքում։

Ստացվում է այնպես, որ ԲԴԽ-ն կամայական և տարբերակված մոտեցում է ցուցաբերել դատավորի նկատմամբ, ինչն ուղղակի խոսում է այն մասին, որ տվյալ կառույցում բացակայում է օբյեկտիվությունն ու օրենքի առաջ հավասարության սկզբունքը։ Ցավալի է, բայց փաստ, ինչ արած․․․