Մինսկի խմբի «հզոր» համանախագահները պետք է զսպեն հարևանի ոչ ադեկվատության նոպաները

Իհարկե մենք «շնորհակալ» ենք, որ մեզ «լուսավորում» են իրավիճակի լարվածության մասին, սակայն այսօր մի շատ կարևոր հարց է օրակարգային դառնում. ի՞նչ կարգավիճակ ունի Մինսկի խումբը, ի՞նչ գործառույթներ պետք է իրականացնի այն և ու՞մ համար: «Մինսկի խումբ» կոչվածը ԵԱՀԿ շրջանակներում ԼՂ խնդրի կարգավորման մարմին է, որտեղ բանակցող կողմեր են ՀՀ-ն և Ադրբեջանը: Հիմա իրավիճակն այնպիսին է, որ Ադրբեջանն արդեն տևական ժամանակ լարվածություն է ստեղծում (ռմբակոծում) ոչ միայն ԼՂՀ-ի, այլ նաև ՀՀ-ի սահմանների որոշ հատվածներում: Սա, ինչպես քաղաքական, միջազգային-իրավական, այնպես էլ ռազմական տեսանկյունից նոր իրավիճակ է ստեղծում ռեգիոնում, ԼՂ բանակցային գործընթացի և՝ մասնավորապես ՀՀ շուրջ:

Նոր պայմաններում՝ մի կողմից օրակարգային է դառնում ՀՀ ռազմական անվտանգության ապահովման հիմնահարցը, մյուս կողմից՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հետագա կարգավիճակն ու անելիքներն առհասարակ: Եթե այն, իսկ այսօր առկա իրավիճակն այդ մասին է փաստում, անկարողունակ է որևէ կերպ ազդեցություն գործել Ադրբեջանի վրա, ապա ո՞րն է նրա առաքելությունը: Միգուցե այն իրեն սպառե՞լ է...Ես տևական ժամանակ կողմ եմ եղել խնդրի խաղաղ կարգավորմանը, որտեղ միջնորդներն իրենց դերակատարումը կունենան, քանի որ գիտեմ պատերազմի հետևանքերը ինչպիսին կարող են լինել: Սակայն այսօր իրավիճակը կարծես փոփոխվել է: Դրանում իրենց՝ անգործությունից բխող «մեղավորությունն» ունեն նաև միջնորդները: Ադրբեջանում իշխող թիմն, ամենայն հավանականությամբ, ամեն բան կանի, որ իրենց մոտ առկա խնդիրներից հանրային ուշադրությունը շեղի, ինչպես նաև քաղաքական իշխանության լատենտ հավակնություններ ունեցողների «հարցերը լուծի»՝ օգտագործելով «ղարաբաղյան» գործոնը: Սա գիտակցում ենք մենք, ԵԱՀԿ-ն, Մոսկվան, Վաշինգտոնը, Փարիզը....

Եթե ԵԱՀԿ-ն՝ որպես կառույց, չի ցանկանում իրեն վերջնականապես սպառել, ապա նրա՝ Մինսկի խմբի «հզոր» համանախագահները պետք է զսպեն հարևանի ոչ ադեկվատության նոպաները: ԵԱՀԿ-ն և Մինսկի խումբը պետք է վերարժևորեն իրենց, իրենց դերակատարումն առհասարակ և ԼՂ խնդրի կարգավորման հարցում մասնավորապես....