Վարչապետի անունը տալիս է հարցերի պատասխանը

Հայաստանը իր անկախության պատմության 27 տարվա ընթացքում հերթական անգամ ապացուցեց, որ իսկապես ժողովրդավարական պետություն է և շատ անգամ եվրոպական երկրների համար օրինակելի: ՀՀ երրորդ նախագահ, այնուհետև վարչապետ Սերժ Սարգսյանը դրսևորեց քաղաքական կամք և Երևանը «Մայդան» չսարքելով հրաժարական տվեց ժողովրդի պահանջով: Ուղիղ 21 տարի առաջ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը նույնպես Հայաստանի ժողովրդին զերծ պահեց արյունահեղությունից՝ հրաժարական տալով զինվորական ճնշման տակ :

Սրան զուգահեռ ոստիկանության նկատմամբ՝ շատ դեպքերում նրա դաժան դրսևորումների պատճառով, ժողովրդի ատելությունը մի քանի րոպեյվա ընթացքում՝ Սերժ Սարգսյանի հրաժարականից հետո, մոռացվեց նույն ժողովրդի կողմից և մարդիկ հարգանքի այնպիսի դրսևորում ցուցաբերեցին, որ լուսանկարվում էին ոչ միայն շարքային, այլև բարձրաստիճան ուսադիրավորների հետ: Իսկ այս ամենը նշանակում է, որ հայ մարդու գենետիկ մտածողությունում,աթոռը պահելու համար սեփական ժողովրդին սրի չքաշելը ոչ միայն աննդունելի է, այլև խորթ է հայ մարդու համար: Սրանով է պայմանավորված նաև ժողովրդի ներողամտությունը ոստիկանների արարքների նկատմամբ: Այս ամբողջը միասին շատ կարևոր գործոն է, որը նաև բացատրում է հայապահպանության ֆենոմենը:

Եվ այսպես 2018-ի ապրիլի 23-ին Հայաստանում տեղի ունեցավ թավշյա հեղափոխություն: Որից հետո նույն օրը երեկոյան Հայաստանը ցնցում էր տոնելով իր հաղթանակը: Հաղթանակի զգացումից ավելի մեծ զգացում երևի թե չկա, սակայն այս դեպքում շատ կարևոր է հասկանալ թե ին՞չ է լինելու հետո: Իհարկե, քաղաքացիական շարժման առաջնորդ, «Ելք» խմբակցության ղեկավար Նիկոլ Փաշինյանը, ապրիլի 23-ին երեկոյան հանրապետության հրապարակում նշեց առաջիկայոմ քայլերի հաջորդականությունը, սակայն դեռևս այս պահին շատերի համար հարց է, թե ով՞ կստանձնի ՀՀ վարչապետի պորտֆելը՝ պետության ղեկը: Հնարավոր է, որ ժողովուրդը առաջադրի հենց Նիկոլ Փաշինյանի թեկնածությունը և դա շատ տրամաբանական է, քանի որ պարոն Փաշինյանը այս պահին ունի ժողովրդի վստահությունը: Սակայն չի բացառվում, որ գործընթացները այլ սցենարով զարգանան և ժողովրդի առաջնորդը՝ Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարվի այդ պաշտոնից՝ ժողովրդին ներկայացնելով իր թեկնածուին:

Վերջին հաշվով, քաղաքացիական այս շարժման ընթացքում բարձրացվել է ընդամենը մեկ՝ իշխանափոխության հարցը: Սակայն դրան զուգահեռ այլ հարցեր, ծրագրեր չեն ներկայացվել հանրությանը: Ասել, որ շարժման առաջնորդը այդպիսի ծրագրեր չունի և դրա համար չի ներկայացրել, միամտություն կլիներ: Հետևելով հանրահավաքների ընթացքին և կիրառվող քաղտեխնոլոգիաներին, միանշանակ կարելի է ենթադրել, որ քաղաքացիական շարժման կազմակերպիչները իրենց ձեռքի տակ ունեն և գործունեության ծրագիր և վարչապետի թեկնածուի անունը: Ի դեպ չի բացառվում, որ ելնելով նույն այդ քաղտեխնոլոգիաների միջոցներից, այդ անունը հնչի հենց ժողովրդի շուրթերից: Եվ այսպես, ինչ ներքին, արտաքին և տնտեսական քաղաքական կուրսով կզարգանա Հայաստանը, երևի թե կուրվագծվի առաջիկա օրերին, երբ կներկայացվի վարչապետի թեկնածուի անունը:

Ժասմին Վիլյան

Աղբյուրը՝ Armenianinfo.am :