Պատասխանատվության ու հետևողականության պակասն է մեր ընդդիմության անհաջողությունների պատճառը

Բայց Սանասարյանին մի կողմ, էդ տղուն ով ասես քլնգում ա, էնպես որ իրեն հանգիստ եմ թողնում։ Վերադառնանք Իոննիսյանին։ Մարդ լինի հարցնի, բա ախպեր, էդ ՄԻԵԴ-ի պահն ի՞նչ եղավ, ի՞նչ խաբարություն կա։ Ընդունե՞լ են դիմումը, թե՞ մերժել են (ոնց որ պետք ա անեին, քանի որ ՄԻԵԴ-ը առանց հայական բոլոր ատյաններում պարտվելու ընդունում է միայն այն դիմումները, որոնց պարագայում մարդկանց կյանքին իրական վտանգ է սպառնում)։ Ինչո՞ւ ծպտուն չես հանում եղբայր, ի վերջո, հասարակական-քաղաքական գործունեւոթյուն ես ծավալում, կուսակցություն ես ներկայացնում, հրապարակային հայտարարություն ես անում... եթե այդքանից հետո դու ասածներիդ մասին մոռանում ես, ապա դու տիպիկ հայ ընդդիմադիր ես՝ դատարկախոս, պոպուլիստ, ձանձրալի ու օդ ցնցող։

Ու հենց սա է այն խնդիրը, որի մասին նշեցի ամենասկզբում։ Ցավն այն է, որ «իրոննեսյանները» հիմա ընդդիմադիր ակտիվում մեյնսթրիմն են ու որակական դրական փոփոխություններ ընդդիմադիր ճամբարում ակնկալելը սուտ կլինի, քանի դեռ անպատասխանատվության ու դեմագոգիայի այս կուլտիվիզացիան շարունակում է մնալ ակտուալ այնտեղ։