«Արդեն մի քանի տարի է զբաղվում եմ սեքսով, ընդ որում ուժեղ գրգռվում եմ, բայց հեշտանք չեմ կարողանում զգալ»

«Արդեն մի քանի տարի է զբաղվում եմ սեքսով, ընդ որում ուժեղ գրգռվում եմ, բայց հեշտանք չեմ կարողանում զգալ: Ի՞նչ անեմ»:

Նախևառաջ ցանկալի է խորհրդակցել բժիշկ-սեքսոպաթոլոգի հետ: Այդ խնդիրը կոչվում է անօրգազմիա և հանդիպում է ոչ այնքան հաճախ: Այն կարող է ունենալ մի շարք պատճառներ.

• Զուգընկերների «կրակոտության»անհամապատասխանությունը (սովորաբար կինն ավելի դանդաղ է գրգռվում և «չի հասցնում» տղամարդու ետևից)
   
• Անբավարար ստիմուլացիան (որպեսզի գրգռվածությունը վերաճի հեշտանքի միգուցե կարիք լինի ավելի կտրուկ շարժումների կամ քնքշանքների, նոր անսովոր  պայմանների և այլն)
   
• Հոգեբանական պատնեշի առկայությունը (կուտակվող անծանոթ, սուր զգացողությունները կարող են վախեցնել կնոջը` ստիպելով «ճնշել» դրանք)
   
• Վախը անհաջողությունից (կինը ձգտում է հեշտանք ապրել, բայց ավելի ուժգին է վախենում, որ կրկին ոչինչ չի ստացվի)
   

Առավել «հասանելի» միջոցներից կարելի է խորհուրդ տալ ավելի շատ ուշադրություն դարձնել սեռական օրգանների և այլ մասերի տարբեր տեսակի քնքշանքներին, սեփական մարմնի և տարբեր հպումներին մարմնի արձագանքման ավելի մանրամասն ուսումնասիրելուն: Հաճախ օգնում է մաստուրբացիան (իհարկե, դրա դեմ նախատրամադրվածության բացակայության դեպքում):
Լավ արդյունք տալիս է վիբրոմերսիչի օգտագործումը, ցնցուղը կամ ջրի շիթը` ուղղված կլիտորին. ձեռքով  հպումը կարող է անբավարար լինել  «նախահեշտանքային պատնեշի» առաջին հաղթահարման համար:
Բնականաբար, բոլոր նմանատիպ էքպերիմենտները պետք է անցկացնել միայն ծայրահեղ հարմարավետ ու հանգիստ միջավայրում և ոչ մի պարագայում չի կարելի նպատակ դնել«պարտադիր հասնել օրգազմի»:

Շարունակությունը՝ այստեղ