ՈՏՔԻ ՀԱՅԱՍՏԱՆ-ը միզանսցեններում լավ չի խաղում

Արման Գրիգորյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Եթե անկեղծ լինեմ, ապա ՈՏՔԻ ՀԱՅԱՍՏԱՆ-ի երեկվա Գյումրիի իրազեկման երթից ու ցույցից մեղմ ասած հիասթափված եմ: Կարծում եմ ոչ միայն ես: ինչ է նշանակում նախ ութ կամ տաս հոգանոց երթը /ութ կամ տաս հոգին ներառում է իր մեջ կազմակերպիչներին, մասնակիցներին ու լուսաբանող լրագրողներին/: Սա մի բան կարող է ինձ համար անձամբ նշանակել:

Կամաց կամաց, ի շարս այլ կատեգորիաների ու արժեքների, արժեզրկվում են նաև այնպիսի հասկացությունները, ինչպիսիք են բողոքիակցիան, հացադուլը, նստացույցը, երթը և այլն: Ինչպես միշտ, ինչպես շատ հարցերում, այս հարցում ևս մենք ուղղակի վերցրեցինք անունը և ոչ թե անունն ու "ամանունը", արդյունքում, մեր մոտ նույնիսկ նման միջոցառումներն ունեն անուն սակայն չունեն "ամանուն". վկան` երեկվա Գյումրիի իրազեկման երթն ու Երևանում Դավիթ Սանասարյանի "վազել թռչկոտել" ակցիան: Չգիտեմ Երևանում ոնց, սակայն Գյումրիում իրազեկման երթը կատարյալ ֆիասկո ապրեց ու արժանացավ գյումրեցիների բացառիկ անտարբերությանը:

Եթե մի պահ նույնիսկ այս միջոցառումը դիտարկենք որպես թատերական բեմականացում, իսկ գյումրեցիներին էլ որպես ամենախստապահանջ հանդիսատես, ապա թատրոնն այնքան վատն էր, որ հանդիսատեսը "լայհեղ չարեց" գոնե "մի թույլ բերան" /կամ "մի կես բերան"/ ասելու ապրես, ատամի ծայրով ժպտալու կամ "մի երկու ծափ տալու":

Ինչպես կասեր ՄԵՐ ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ՏԱՆԳՈ-ի հայտնի հերոսը` լավ էր, սակայն միզանսցենները արհեստական էին, բնական չէին խաղա, էլի որ փորձեն, շատ որ փորձեն, մի օր կստացվի .... թող ներեն մեր դասականները իրենց խոսքի նման ինտերպրետացիայի համար: