«Ինձ համար կյանքը կանգ էր առել». Լիլիթ Կարապետյանը` հորն ու եղբորը կորցնելու, 16 տարեկանում իր ձեռքը խնդրելու մասին

Life.tert.am-ը գրում է . 

Մանկություն, պատանեկություն, չափահասություն» շարքում Tert.am Life–ը շարունակում է բացահայտել հայ հայտնիներին։ Հետաքրքիր հիշողություններ, աշխարհընկալում, ինքնաբացահայտում. մեր զրուցակիցը երգչուհի Լիլիթ Կարապետյանն է։

Մանկություն

Մանկությունս ու պատանեկությունս անցել է Ալավերդիում։ Ունեցել եմ կատարյալ մանկություն։ Բաներ կան, որ մինչև հիմա շատ լավ տպավորված են։ Հեքիաթային է անցել մեր յուրաքանչյուր օրը մինչև հայրիկիս մահանալը։ Երբ ասում են մանկություն, ակամայից հիշում եմ մորս, հորս, թե ինչ սիրով էին ապրում և ինչ սեր էին տալիս մեզ։ Հիշում եմ` ինչպես էինք պատրաստվում Նոր տարվան։ Տոնածառն էինք զարդարում։

Մանկության տարիներին կենցաղային խնդիրներ չենք ունեցել։ Մայրս ու հայրս աշխատում էին և մեզ ամեն ինչով ապահովում։ Ամեն տարի մենք տարբեր տեղեր էինք գնում հանգստանալու։

Այդ տարիքում տարբեր երազանքներ եմ ունեցել։ Երգչուհի դառնալը միշտ եղել է։ Հայրս երաժշտական տեխնիկա ուներ։ Հիշում եմ, որ մեր տոնածառի մոտ քառակուսի արկղով «բեմ» էինք սարքել։ Երբ հյուրեր էին գալիս մեր տուն, բարձրանում էի դրա վրա ու երգում։ Հետո ուզում էի մոդել դառնալ։ Ընտանիքիս անդամների ու հյուրերի մոտ «նորաձևության ցուցադրություն» էի կազմակերպում ու քայլում։ Ի դեպ, քայլելն ինձ մոտ շատ լավ էր ստացվում։ Երազում էի, մեծանալ ու սեփական մանկապարտեզն ունենալ, որտեղ պետք է սովորեն այն երեխաները, որոնք արվեստի հետ կապ ունեն. պարարվեստ, երգարվեստ և այլն։ Ես էլ իրենց մեջ պետք է զարգացնեմ այն տաղանդը, որն ունեն։

Երբ հիշում եմ մանկությունս, հորս եմ կարոտում։ Իսկապես, հեքիաթային կյանքով ենք ապրել այդ 9 տարիները։ Հայրիկիցս հետո այդ ամենը, կարծես, հօդս ցնդեց։ Ես այդ ժամանակ այդքան չէի էլ հասկանում։ Ավելի հասուն տարիքում եմ գիտակցել, թե ինչպիսի հայր եմ ունեցել։

Հիշում եմ`ամեն երեկո հայրիկիս գրկում էի, քնում, իսկ ինքն ինձ տանում էր իմ ննջասենյակ։ Մի խոսքով` երանելի մանկություն եմ ունեցել։

Հետո մայրս մեզ մեծացրեց և հասցրեց պատանեկության շրջան։

Պատանեկություն

Պատանեկության տարիները համընկավ մութ ու ցուրտ տարիներին։ Մայրս ջանք չէր խնայում և ամեն ինչ անում էր, որ մենք ոչ մի բանի պակաս չունենանք։ Նա իրեն զրկում էր ամեն ինչից և մեզ տալիս։ Նրա հետ ես ու եղբայրս հասանք մեր երազանքին. տարբեր վայրերում համերգներ էինք տալիս և զբաղվում ձայնագրությամբ։

Այդ ժամանակ շատ էինք զգում հայրիկիս բացակայությունը։ Հատկապես, մայրս շատ ծանր է տարել նրա մահը։ Նման ամուսին կորցնելը ցանկացած կնոջ համար ցավալի է։ Մայրս հորս մահից հետո ամբողջությամբ մեզ է նվիրվել։ Մամաս միշտ ասում է` եթե հայրդ ողջ լիներ, մեզ հասնող չէր լինի։

Մինչ օրս շատ լավ եմ հիշում, թե մայրս ինչեր է արել մեզ համար։ Մենք մի հարուստ գրապահարան ունեինք։ 1000–ից ավելի գիրք կար։ Մութ ու ցուրտ տարիներին, երբ հացի, ջեռուցման խնդիր կար, մայրս ամեն առավոտ կաթը տաքացնում էր ստալինյան գրքերը վառելով։ Կաթի մեջ հաց էր մանրացնում և տալիս մեզ։ Հետո գնում էր աշխատանքի։

Շարունակությունը՝ այստեղ :