Սադրանքը և դրա դիմաց տրվող հայկական ապտակները Ադրբեջանի համար սովորություն են դարձել

Հրադադարի ռեժիմի խախտման վիճակագրությունը դիտարկելիս պարզ երևում է, որ ադրբեջանական կողմի նման պահվածքը արդեն ոչ թե քաղաքական, կամ ներքաղաքական, ավելին՝ բանակցային գործընթացի վրա ուշադրություն կենտրոնացնելու միտումներ ունեն, այլ դարձել է ԲՆԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ԳԻԾ:

Բոլորին քաջ հայտնի է, որ Ադրբեջանում եթե ներքաղաքական անկայուն իրավիճակ է ստեղծվում, ադրբեջանական կողմը դիմում է սահմանային լարվածության ակտիվացման քայլերի, երբ Մինսկի խմբի համանախագահները այցեր են կատարում տարածաշրջան, ապա այցերին նախորդող և հաջորդող ժամանակահատվածում հրադադարի ռեժիմը խախտվում է ադրբեջանական կողմից, նախագահների մակարդակով բանակցային հանդիպումներին նախորդող կամ հաջորդող հատվածներում նույնպես ադրբեջանական կողմը իրեն պահում է նույն կերպ:

Մի կողմից հասկանալի է պարտվողի հոգեբանության այս դրսևորումը հայկական կողմի կազմակերպված պահպանությունը, մարտունակությունը ամեն կերպ խոցել ցանկանալու ծարավը, իսկ մյուս կողմից անհասկանալի է Մինսկի խմբի համանախագահող երկրների ինչպես նաև միջազգային հանրության ռեակցիան, առավել ևս երկակի ստանդարտներ պարունակող հայտարարությունները այդ կապակցությամբ:

Ինչ խոսք, հայկական զինուժը համարժեք ու հաստատակամ ապտակներով լռեցնում է հակառակորդի սադրիչ գործողությունները: Պետք է նշենք, որ Ադրբեջանի համար նաև բնավորության գիծ են դարձել ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԱՊՏԱԿՆԵՐԸ, այնպիսի տպավորություն է, որ առանց ապտակների կյանքը լիարժեք չի: