Ճգնաժամի հաղթահարում, կամ եկեղեցին ամրապնդում է դիրքերը

Սահմանադրության մեջ նշվում է, որ ՀՀ-ն ճանաչում է Հայաստանյայց առաքելական սուրբ եկեղեցու՝ որպես ազգային եկեղեցու բացառիկ առաքելությունը հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքում, նրա ազգային մշակույթի զարգացման և ազգային ինքնության պահպանման գործում:
Շատ կարևոր և առաջնային է եկեղեցու դերի` հոգևոր արժեհամակարգի կարևորումն ու ամրագրումը երկրի գլխավոր փաստաթղթում, քանի որ այն հանդիսանում է քաղաքացու և հասարակության առողջ ինքնակայացման կարևոր դրույթներից մեկը:

Ժամանակի ընթացքում, կախված հասարակության ոչ կայացած և սոցիալապես անապահով լինելու հանգամանքով, Հայաստանում սկսեցին եկեղեցուց զատ սերտաճել տարբեր տիպի արհեստածին աղանդներ: ՀՀ-ում գործում է 50-ից ավելի աղանդավորական կազմակերպություն: Դրանց, այսպես կոչված, «կարմիր թելը» գրեթե նույնն է՝ «փրկել մարդկությանը մոտալուտ չարիքից», «նախապատրաստել նրանց վերերկրային կյանքին և տիրոջ գալստյանը», «ահեղ դատաստանին», «մատուցել» բարձրյալի «ճշտմարիտ ուղին» և նմանատիպ, առաջին հայացքից խորիմաստ ու տպավորիչ թվացող տարբեր բառակույտեր։
Դրանք զուտ բառախաղեր են, որոնց միջոցով հոգեորսները փորձում են որքան հնարավոր է շատ և շուտ հայ հասարակության մեջ գրավել հեգեմոն դիրք։
ՀՀ Սահմանադրության մեջ հստակ ամրագրված է, որ չպետք է ոտնահարվեն մարդու իրավունքները՝ այդ թվում խղճի և կրոնական պատկանելիության իրավունքը, սակայն դա չի նշանակում, որ պետական կրոնն ու հոգևոր արժեհամակարգը պետք է դնել բաց աճուրդի և ամեն մի էժան արարած իրեն «համարի հովվապետ», իսկ մի քանի մոլորյալի` իրեն հետևորդ:

Հայոց եկեղեցին երկրի հոգևոր կյանքում պետք է ունենա միակ հեգեմոն և մենաշնորհ դիրքը, հենց եկեղեցին պետք է ուղղորդի և աջակցի բոլոր այն խոցելի խմբերին, որոնց տիրում են աղանդները: Քրիստոնեության շնորհիվ էլ պետք է պահպանվի հայի տեսակն ու արմատախիլ արվեն այդ մոլախոտերը։