"Բանակցություններ ըստ էության''

Հմալետ Թադևոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Հասարակության և իշխանության միջև խնդիր կա, որը խանգարում է լուծել մեր երկրի առջև ծառացած խնդիրները: Իսկ այդ խնդիրը բանակցության միջոցով կոմպրոմիսի գնալու բացակայությունն է: Եթե ուշադիր լինենք, ապա կտեսնենք, որ երկու կողմերն էլ չեն ցանկանում գնալ զիջումների և բանակցությունները մտնում են փակուղի` անհնարին դարձնելով բանակցությունների շարունակությունը, որից հետո բոլորը շեղվում են բուն խնդրից , պահանջներից` առաջ քաշելով անհասկանալի և խնդրի հետ կապ չունեցող նոր պայմաններ:

Ամեն անգամ կրկնվում է այս իրավիճակը և քաղաքացիական հասարակությունը չի կարողանում ստանալ այն ինչ պահանջում է, իսկ շարժման առաջնորդները վախենում են բանակցության մեջ մտնեն իշխանությունների հետ` մտածելով, որ բանակցության սեղանին նստելով պարտվում են:Ահա և գլխավոր խնդիրը, որ պետք է լինի ուշադրության կենտրոնում: Չկա նման իրավիճակ, երբ առանց բանակցելու խնդիրը լուծվում է, ընդհանրապես խնդրի միակ լուծումը` դա բանակցություններն են և փոխադարձ կոմպրոմիսները:Իհարկե լինում են իրավիճակներ, որ բանակցող կողմերից մեկը շատ ուժեղ դիրքում է գտնվում, օրինակ իշխանությունը և փորձում է չգնալ զիջումների, բայց երբ հասնում ես այն մակարդակին, որ իշխանությունը ցանկանում է նստել բանակցության սեղանին, ապա իմաստ չկա մերժելու այդ առաջարկը: Հարվարդի համալսարանի գիտնականներ` Ռոջեր Ֆիշերը և Վիլլիամ Ուրին, հարվարդյան բանակցությունների ծրագրով մշակել են մեթոդ` <<Բանակցություններ ըստ էության>>, որտեղ առաջ են քաշում չորս կետ`

1. մշակել փոխշահավետ տարբերակներ, 
2. կենտրոնանալ շահերի, այլ ոչ թե դիրքի, 
3. տարանջատել բանակցության մասնակիցներին բանակցության առարկայից, 
4. աշխատել, որ արդյունքները հիմնված լինեն օբյեկտիվ նորմերի հիման վրա, 

1-Երբ չի գործում երկուստեք փոխշահավետ տարբերակներ, ապա բանակցությունները մտնում են փակուղի:

2-Երբ կենտրոնանում ենք դիրքի վրա, ապա խնդրի առաջ ենք կանգնում, չէ որ շահերն են լուծում խնդիրը, եթե առաջարկությունը ընդունելի է մյուս կողմի համար ապա հարցը լուծված է համարվում:

3- Չէ որ դուք գնացել եք բանակցելու առաջացած խնդրի շուրջ, որպեսզի լուծում ստանաք, իսկ շարժումների ժամանակ շատերը կենտրոնանում են անձերի վրա` մոռանալով, թե ինչի համար են հավաքվել:

4-Այստեղ պետք է բացակայի պոպուլիզմը և օբյեկտիվ հիմքեր առաջ քաշվեն` մասնագետների, ոլորտի և այլ համապատասխան մարդկանց, կազմակերպությունների:
Ահա այն կարևոր պայմանները, որոնց պետք է հետևել, որպեսզի խնդիրները ճիշտ լուծում ստանան:Մենք նույն խնդրին բախվում ենք ամեն անգամ, իսկ վերջում բանակցությունները մտնում են փակուղի:

Հիմա նույն իրավիճակն է սահմադրական փոփոխությունների մասով, մի կողմը ասում է պետք չէ, իսկ մյուս կողմը պնդում է, որ պարտադիր է:Դրա համար պետք է հստակ ձևակերպել խնդիրները և օգտագործել այս չորս կետերը և նստել բանակցության սեղանին` ստանալով փոխշահավետ, վերջնական պատրաստի փաստաթուղթ:Զարգացած աշխարհում միակ ճիշտ լուծումը այս ճանապարհով գնալն է: