Մենք նույնիսկ մեր քաղաքի տերը չենք, ուր մնաց՝երկրի

Բա որ մենք մեր երկրի տերը լինենք, հերթական թանկացումը կկոտրեի՞ն մեր գլխին:Մենք նույնիսկ մեր քաղաքի տերը չենք, ով՝որտեղ ուզում՝ քանդում է քլունգն առած, նախկինում «Լոռվա գեղեցկուհի» տիտղոսով «Իմ Կիրովական» երգում մեծարված քաղաքը վեր է ածվել 40 տարվա մաշված ու թեփրահան եղած կավատի, քանի որ քաղաքի կենտրոնական հատվածներն անգամ համատարած՝ շինարարական մեծ աղբանոց են դարձել, իսկ շուկայամերձ տարածքներում,  հաճախ էլ շուկայում՝կոյուղաջրերի գարշահոտությունից մարդիկ շնչահեղձ են լինում, ավելացրած՝ թափառող շների մշտական առկայությունը:

Շինաքանդարարները երեւի թե առաջնորդվում են «Այս հին աշխարհը կքանդենք մենք մինչեւ հիմքերը եւ հետո...» ինտերնացիոնալի կարգախոսով. իսկ «հետո»-ն չկա.փողոցների տարբեր հատվածներ քանդում են, բայց հետո կամ նորմալ չեն ասֆալտապատում, կամ՝ ընդհանրապես այդպես էլ թողնում են, երեւի թե մտածելով՝ «Մեկ է ,մի երկու օրից էլի ենք քանդելու»:Որտեղ ասֆալտ կա՝ ջուր է դուրս գցում տեղ-տեղ, որտեղ ասֆալտ չկա, ուրեմն արդեն մի քանի անգամ քանդել են ու լավագույն դեպքում ՝ խճապատել:

Իսկ իրական վթարների մասին ահազանգերը, դատելով հեռուստատեսային մշտական բողոքներից՝ մնում են անարձագանք: Անցած ամիս էլ կանայք էին բողոքում, որ ոչ միայն կոշիկներն են վտանգի ենթարկում, այլեւ՝ ոտքերը. մի երիտասարդ կին էր դժգոհում, որ անբարեկարգ փողոցում ոտքը վնասելու արդյունքում 40 օր տնից  չի կարողացել դուրս գալ:Մի խոսքով՝ «Բողոքում են երկինքն ի վեր» վիճակ է, բայց «վերեւներում» լսող չկա:Հետաքրքիր է, այդ բողոքները մարզպետարան չե՞ն հասնում:Վանաձորից ընտրված պատգամավորի էլ բողոքները մնացին «առկախված»:

Քաղաքապետն էլ  մի երկու անգամ ասուլիս տվեց ու հասկացրեց, որ լծակներ չունի քանդաշինական գործընթացը կանխելու, քանի որ անունը դրել են «գերմանական վարկային ծրագիր», բայց ինչ-որ անորոշ հավաստիացումներ տվեց 2 ամիս առաջ, թե կպարտավորեցնի քանդածը բարեկարգել կամ կփորձի տուգանքների միջոցով նրանց քանդածը բարեկարգել տալ, բայց մինչեւ նա կմտածի բարեկարգել տալու մասին, մի անգամ քանդածը նորից ու կրկին են քանդում. հիմա էլ հերթական անգամ հերթը հասավ Շիրվանզադեի փողոցին ու նրան հարող Լազյանին ՝«Լաչինի միջանցք» կոչվող բացօթյա առեւտրի վայրին:

10 օր առաջ վերին հատվածները քանդեցին՝ կիսատ փակեցին, մի քանի օր առաջ էլ հերթը կրկին հասավ ներքեւներին, 1 տարի է՝մարդիկ փոսերի վրայով են քայլում, ու փոխանակ փոսերը փակեին, սկսեցին նորից քանդել՝ երկարությամբ, լայնությամբ, կողքից, խաչաձեւ, զիգզագաձեւ, ու առեւտրականներն էլ, գնորդներն էլ պարբերաբար հայտնվում են փոսերի մեջ: Հետաքրքիր է, մարզային իշխանության որեւէ ներկայացուցիչ երբեւէ չի՞ այցելում այս տարածք, որ տեսնի, թե հայ ժողովուրդն ինչ անմարդկային պայմաններում է այդտեղ օրվա հացի խնդիր լուծում:

Շինաքանդարարները՝ մի կողմից, ապօրինաշինարարները՝ մյուս կողմից են քաղաքն այլանդակում. անգամ մայթի հաշվին շենք են կառուցում, մինչդեռ ավելի վաղ կառուցված շենք-շինությունները տարիներով գնորդ չեն գտնում: Մինչեւ ե՞րբ է շարունակվելու բնակչության նկատմամբ այս կենցաղային «ահաբեկչությունը»:

Եվ այս պայմաններում գլուխ գովալ, թե «Մենք ենք տերը մեր երկրի», նշանակում է իշխանություններին պարզապես ծիծաղեցնել: