Երբ ռուսական դրամաշնորների գլխավոր հասցեատերը մեղադրվում է խմբակային բռնաբարության մեջ

Կոնստանտին Տեր-Նակալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Ափսոս են էն փողերը, որոնք ծախսվում են անդրանիկ-բռնաբար նիկողոսյանների վրա ու ծառայում են մի քանի տասնյակ պորտաբույծների ու քծնանքի գիտակների հարստացմանը։ Հենա, երեկ կարդում եմ, Ռուսաստանի կողմից հատկացվող հայաստանյան դրամաշնորհների գլխավոր հասցեատեր Անդրանիկ Նիկողոսյանի դեմ քրեական գործ է հարուցվել՝ ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու ու խմբակային բռնաբարության փորձի համար։ Կրկնում եմ, սրա չափ փող ստացող Հայաստանում չկա, ու էդ փողերը հենց այն միջոցներն են, որոնք պետք է ծառայեն հումանիտար քաղաքականությանը...

Էս ուրբաթ օրը վերադարձա Ռուսաստանից, որտեղ մասնակցում էի #ДниМолодежиСодружества 2015 ուսումնական ճամբարին, ու կարամ գլուխ գովալ, որ թրեյներների թիմի միակ հայ ներկայացուցիչն էի (էլի գլուխ գովամ՝ նաև ամենասիրվածը), ու էդ միջոցառման անցկացումը հնարավոր դարձավ միայն կազմակերպիչների ու մեր՝ թրեյներներիս էնտուզիազմի շնորհիվ, որովհետև վերջին պահին Ռոսսոտրուդնիչեստվոն հրաժարվել էր հոգալ իր բաժին ֆինանսավորումը, ու արդյունքում մասնակիցների ճանապարհածախսի ու թրեյներների ու կազմակերպիչների հոնորարների համար միջոցներ չկային։ 

Գիտե՞ք, ես մի քանի տասնյակ տարատեսակ թրեյնինգների, սեմինարների, կլոր սեղանների, երիտասարդական հավաքների եմ մասնակցել միջազգային մակարդակով ու վստահությամբ կարող եմ ասել, որ ավելի շնորհակալ, հետաքրքրասեր ու լավատես լսարան, քան հետխորհրդային երկրների մասնակիցներն են, գոյություն չունի։ Իսկական հաճույք ա էդ 19-25 տարեկան, վառվող աչքերով պատանիների համար թեկուզ անվճար տքնել ու օրական մի քանի ժամ քնելու գնով լիարժեք դասընթացներ կազմակերպել, որովհետև, տեսնելով նրանց ոգևորությունն ու այն, թե ինչպես են նրանք կլանում այդ բոլոր գիտելիքները, ես մեծ հոգևոր բավարարվածություն եմ ստանում։

Բայց հետխորհրդային տարածքում նման միջոցառումները եզակի են, որովհետև հերիք չէ, որ նման միջոցառումների համար անհամեմատ ավելի քիչ փող է հատկացվում, քան դա անում են արևմտյան ֆոնդերն ու կազմակերպությունները, եղածներն էլ ևս-ևս են անում անդրանիկնիկողոսյանակերպ արարածները՝ փաստացի 0-ի հասցնելով դրանց արդյունավետությունը։ Իսկ արդյունավետություն կա ու անկասկած միայն Ռուսաստանի համար չէ։ 

Հեծանիվ չեմ հայտնագործի, եթե ասեմ, որ նման պրոյեկտների հիմնական դերակատարությունը նրանում է, որ մասնակիցները, բացի գիտելիքներից, հնարավորություն են ստանում նաև շփվելու ու ընկերանալու այլ երկրներից ժամանած իրար հասակակիցների հետ, ու նման միջոցառումներն իդեալական հարթակ են՝ այսպես կոչված ժողովրդական դիվանագիտության համար։ Ու որքան Ռուսաստանն է շահում նման ժողովրդական դիվանագիտությունից, այնպես էլ Հայաստանը կամ էլ Ղրղզստանը կամ էլ Բելառուսը...

Ափսոս, ուղղակի, որ Ռուսաստանն ասես Հայաստանի խոշորացված ու ավելի արատավոր մոդելը լինի, որտեղ նույն այն արատները, որոնք առկա են մեր հասարակությունում, կանգնում են մեր առջև ավելի խորացված ու ավելի համապարփակ մասշտաբներով, ու սա վերաբերում է նաև ստրկամտության կուլտիվացիային ու ատկատների պաշտանմունքին...