Եկեք թոզ չանենք

   

Աշխարհը հայերին ճանաչում է, որպես ճարպիկ, անձնական բարեկեցության համար մաքառող, այս նպատակին հասնելու համար ոչնչի առաջ կանգ չառնող, երկրագնդով մեկ ցիր ու ցան եղած, թափառական ժողովուրդ: Հայի կյանքի միակ երազանքը անձնական բարգավաճումն է, նյութական ապահովվածությունը: Դարերով պետականազուրկ, թափառական  ժողովուրդը չէր կարող այլ կերպ մտածել:

   

 Ներկայումս, այս «ավանդույթը» սկսել են խախտել նոր սերնդի փոքրաթիվ ներկայացուցիչներ,  «հաց ու պանրի» իրեն պայքարին երբեմն-երբեմն խառնելով նաև ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ պահանջը, սակայն նրանց բոլորից շատ խանգարում են շարունակ խափվելուց անհավատ դարձած, բազմիցս օգտագործված և լքված, «ըմբռնումով» ընդհատակ անցած իրենց ծնողները...