Ծեր գվարդիան պիտի զորացրվի

Պեպանյան Արծրունը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

«1996 թվականից սխալ քաղաքական ցիկլը 2013թ. ընտրություններով ավարտվում է»- արձանագրեց Վազգեն Մանուկյանը:

Հին, իրեն սպառած ցիկլի ավարտով, բնականաբար, պիտի սկսվեր մի նոր ցիկլ, ինչի ականատեսն ենք լինում մեր օրերում: Այս ցիկլի մեջ ներգրավված են մեծամասամբ երիտասարդները, ովքեր ավելի խոհեմ են գտնվում, համամետաբար չեն գերագնահատում իրենց ուժերը և թերագնահատում իշխանությունների ռեսուրսները: Նախորդ «Կամ ամեն ինչ, կամ ոչինչ» համակարգին սկսում է հակադրվել նոր, ավելի իրատեսական «քիչ-քիչ, բայց ամեն ինչ» համակարգը: Սակայն ոչ մի մտածողություն- համակարգ, լինելով գործող օրգանիզմ, հենց այնպես չի զիջի իր տեղը:

Այս համատեքստում եմ հասկանում հունիս 28-ին Բաղրամյան - Օպերա տարանջատումը: Ամեն ինչ միանգամից ունենալը պատանեկան զգացմունքային պոռթկում է, որը չի պահանջում մտքի սիստեմածին մտածողություն, կազմակերպական ուժ, սառնասրտություն, քայլերի հետևողականություն և այլ որակական հատկանիշներ: Այս մտածողության տակ գտնվում են հիմնականում նախկին շարժումների վետերանները, ովքեր չունեն անցյալը վերաիմաստավորելու, սխալները վերհառնելու և զղջումի կամք: «Մենք այլևս ժամանակ չունենք»- ասում են նրանք: Այս մտքի մեջ ես այսուհետ տեսնում եմ միայն եսակենտրոն հայտարարություն, ասել է՝ մենք ժամանակ չունենք, որովհետև երկարատև գործընթացների դեպքում, մենք տարիքի բերումով հնարավորություն չենք ունենա օգտվել մեր երազած Հայաստանից: Սակայն Ծնողի Աստվածային առաքինությունը նրանումն է, որ նա պետք է գործեր հանուն սերունդների, մի օր իր որդու աչքերով իր երազը որպես իրականություն տեսնելու կարոտով: «Մենք ժամանակ չունենք», այո՛, բայց մենք չունենք վերստին հին սխալները կրկնելու և հին ճանապարհով ընթանալու ժամանակ:

Հաճախ իր բռնած ճանապարհով երկար գնալուց հետո, մարդս խիզախություն չի ունենում ինքնախոստովանելու, սխալը ընդունելու և ետ կանգնելու համար, և նա իր ճանապարհը սկսում է պարտադրել էլ ավելի համառորեն, դրա տակ փորձելով քողարկել առաջացած սխալականության որևէ կասկած: Հազարամղոն ճանապարհորդությունը սկսվում է մեկ քայլից, սակայն վետերանների Ծեր Գվարդիան ամեն կատարված մեկ քայլ փորձում է վերածել վերջնակետի, և ամեն հակառակորդի նահանջ քայլ համարում է ոչինչ, քանի դեռ վերջինս չի ոչնչացվել:

Նրա համար չկա դիրքային պայքար, տակտիկական նահանջ, նա սովոր է «ամեն ինչ կամ ոչինչ» վանկարկելով ստանալ ոչինչ, և փառավորվել բարոյական մահով: Ինչու՞ է այսպես: Որովհետև նա կտրված է հավիտենականության զգացումից, որ նշանակում է, թե «Իմ միջոցով խոսում և գործում են իմ հայրերը, իմ որդիների միջոցով խոսելու և գործելու հնարավորութուն ունեմ ես»:

Հին մտածողությունը խեղդվում է, իսկ խեղդվողը միշտ էլ իրեն փրկողից անկանոն կախ-կախվելով փորձում է խորտակել նրան: Քաղաքական հին մշակույթի մարտիկները սեփական 20 տարվա գործունեությունը չիմաստազրկելու համար պատրաստ են ամեն ինչի, միայն թե խորտակեն Նոր մոտեցումները և փոշիացած մատուցեն սրանց հաջողությունները՝ անգամ նրանց որակելով դավաճաններ, վախկոտներ, ծախվածներ և այլն:

Այլ տարբերակ չկա, առաջընթաց գրանցելու. համար առաջին քայլը պիտի լինի այն, որ Ծեր Գվարդիան պիտի զորացրվի...