Անի Քրիստին ամերիկյան կյանքի, մայրանալու և ֆինանսական միջոցների մասին

 

– Հայաստանից վերադառնալուց հետո ավելի ինտենսիվ զբաղված եմ իմ ապագա «Անի Քրիստի» վոկալ դպրոցը հիմնելու աշխատանքներով։ Փորձելու ենք պատրաստել այս դարին համապատասխան երգիչներ և երաժիշտներ։

 

Այժմ ուսումնասիրում ենք տարածքը։ Ինձ համար նպատակային է, որ այն լինի հայաշատ թաղամասում, որովհետև իմ աշակերտները, ուսանողներն ավելի շատ հայեր են լինելու։ Հետաքրքիր բաներ եմ մտածել սաների համար, որպեսզի հաճելի մթնոլորտ լինի։ Կարծում եմ՝ 2017–ին կլինի բացումը։

 

 

–Հիմնական աշխատանքս կդառնա իմ դպրոցը, որն  ինձ համար մեծ ճանապարհ կբացի՝ իմ 20 տարվա գիտելիքները փոխանցելու այն մարդկանց, ովքեր ունեն դրա կարիքը։ Ինձ բազմիցս հարցրել են՝ անհատական դասեր տալի՞ս եմ, թե՝ ոչ։ Միշտ մերժել եմ, որովհետև հասկացել եմ, որ ժամանակը չէ, միգուցե տեղափոխվեմ Երևան, ինչու իզուր չարչարեմ երեխաներին։ Քանի որ ԱՄՆ–ում հաստատվեց իմ երկարատև մնալու գաղափարը, որոշեցի հիմնել իմ դպրոցը։

 

–Նմանատիպ ձեռնարկները չեն կարող լինել առանց հովանավորների։ Փառք Աստծո, ունեմ լավ ընկերներ, հովանավորներ, որոնք ինձ աջակցելու են, որպեսզի կայանա դպրոցի բացումը։

 

–Ամերիկայում մի օրենք կա, ասում են՝ չի կարելի հարցնել ո՛չ կրոնի, ո՛չ աշխատավարձի մասին։ Ես երբևէ նույնիսկ իմ կոլեգաներին չեմ հարցրել, թե ինչ հոնորարով են աշխատում, որովհետև ինձ համար դա շատ երկրորդական բան է։ Այն երգարվեստով, որով ես կցանկանայի, որ շատերը փայլեին, այստեղ ֆինանսական կայունության մասին խոսք լինել, անգամ, չի կարող, գոյատևելու մասին, ինչու չէ, կարող ենք խոսել։

 

Որպես կանոն՝ բոլոր այն մարդիկ, որոնց մասնագիտությունը երգ–երաժշտությունն է, էստեղ կողմնակի աշխատանք ունեն, որովհետև նրանցից շատերն ունեն ընտանիք, ծախսերն ավելի շատ են։  Առօրեական  պատասխան եմ տալիս, բայց բոլորս էլ մարդ ենք՝ անկախ մեր ստատուսից, ապրում ենք նույն կերպով։ Այստեղ տան  վարձակալությունից մինչև երեխաների դպրոց գնալը ֆինանսական միջոցների հետ են կապված, հայրենիքում մենք  չունենք այդ խնդիրը։ Էստեղ մի քիչ  ավելի դժվար է։ Դրա համար իմ կոլեգաներից շատերը բռնում են այն ռեստորան ճանապարհը, որը, գուցե, իրենց համար այդքան էլ հաճելի չէ, բայց նրանք ստիպված են դա անելու, որովհետև կերակրում են իրենց ընտանիքներին։

 

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ