Հասարակության որակը մեծապես կախված է ընտանիքի որակից

Ուստի պետք չէ զարմանալ, որ այսօր մեր հասարակության, չասեմ ստվար մասը, ինչ-որ մի մաս բարդույթավորված է, վատատես, քննադատ, հուսալքված, հաճախ ոչ ադեկվատ ...

Ի՞նչ եք կարծում՝ ինչպիսի՞ն պիտի լինի այն մարդը , ով մանկուց զգացել, իսկ մեծանալուց հետո էլ լսել է, որ իր պատճառով մայրը, հայրը կամ ինչ-որ մեկը հանդուրժել է, կորցրել է իր տարիները, հանուն նրա ՛՛զոհաբերել՛՛ է իր կյանքը... Բնական է՝ մեղավորության զգացումով... նաև չարացած...

Գուցե սա չէ հիմնական պատճառը, որ Հայաստանում անգամ ամենադրական փոփոխությունն ընդունվում է քարերով և սրերով, սակայն մարդու հոգեբանությունը նրա վարքի վրա շատ մեծ ազդեցություն ունի, ուստի եթե ուզում ենք առողջ և ադեկվատ քաղաքացիական հասարակություն, նախ պետք է առողջ ընտանիք և առողջ մարդկային հարաբերություններ կառուցենք:

Ինչ վերաբերում է Արևմուտքին, ապա կարելի է փաստել, որ այնտեղ մարդկային փոխհարաբերությունները շատ ավելի առողջ հիմքի վրա են կառուցվում՝ ամեն դեպքում ոչ ոք տարիներ չի ՛՛զոհաբերում՛՛, ուստի սերունդն էլ մեղավորության բարդույթով չի մեծանում, որ հետո էլ փորձի իրեն կտակած, այսպես ասած, մեղքը կիսել բոլորի հետ կամ էլ բարդել իշխանությունների, այլմոլորակայինների և այլոց վրա...