ՀԱՎԵՐԺՈՒԹՅԱՆ ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ ՄԵԿՆ Է...

Անցնում է մի սերունդ,գալիս է ուրիշ սերունդ,իմ երկիրը հավերժ է...
Իսկապես, մենք ունենք այն տարրը, որ հասկացվում է մի խոսքից՝ ուսանողություն,երտասարդություն:Մեր ուսանողությունը բոլորովին տարբերվում է գերմանական,ռուսական և ,ընդհանրապես, օտար ուսանողությունից:Աչք բացելով՝ տեսել է իր ծնողների ծանր ապրումները, պատմությունները՝ /երկրաշարժ, գաղթ, պատերազմ, երկրի թալան/:Հայ ուսանող ասելով պետք չէ հասկանալ բարձր ուսում ստացած երիտասարդ,որ սովորել է այս կամ այն համալսարանում,կամ...: Գտնվելով դեռ քաոսային վիճակում՝ առաջին քայլերն է անում, եթե անգամ մի բան չի ստացվում, նա արդեն իրականություն է, իսկ<< ուսուցչապետերը>> պասսիվ են,ՊԱՍՍԻՎ բառիս լայն իմաստով:ՈՒ՞մ է պետք ձեր բազում գիտելիքները, երբ ձեր ուսանողները ոտքի են կանգնում, իսկ դուք դիտողի դերում եք, մի բան, որը դարձել է բոլորիս բնավորությունը, թե՞ վախենում եք կորցնել ձեր աղքատավարձը, որի շուրջ ամեն օր բոլորդ եք դժգոհում, բողոքում:Գիտություն տալը դեռ ոչինչ է, եթե չեք շարժվելու ազգային դաստիարակության ճանապարհով:Լուռ եք հիմնականում բոլորդ:

ԱՅՍՕՐ շատերս ենք բողոքում թե ինչ -որ բան չի ստացվում այս պայքարում:Պատճառը մեկն է՝ բոլորս պատասխանատվությունից խուսափելու, երկիրը անփորձ հայ զինվորին, հոր, մոր ,գերդաստանի գերեզմանները, հարևանին կամ բարեկամին հանձնելու ցավով ենք տառապում:Չարդարացնելով այս վիճակը՝ միայն կասեմ, եթե մութ ու խավար,երկրաշարժ, պատերազմ ու գաղթ էր,... բոլորս կրեցինք ուս ուսի տված, հի՞մա ինչ եղավ:

ՊԱՅՔԱՐԵԼ Է ՊԵՏՔ,թե չէ ձեռքներս վեր պարզած՝ փախչում ենք, մենակ թողնում մնացյալին՝ անգամ հետո արդարացնելով մեր քայլերը: ՕՏԱՐԻ ԵՐԿԻՐԸ ԻՄԸ ՉԷ, ՕՏԱՐԸ՝ ՆՈՒՅՆՊԵՍ:ԿԱՆԳՆԵԼ Է ՊԵՏՔ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԻ, ՈՒՍԱՆՈՂԻ,ՊԱՅՔԱՐՈՂԻ ԿՈՂՔԻՆ՝ ԵՐԿԻՐԸ ԱՅՍ ՎԻՃԱԿԻՑ ԴՈՒՐՍ ԲԵՐԵԼՈՒ ՆՊԱՏԱԿՈՎ...