Մի բան լավ չհասկացա, թե ինչի՞ է ազգիս կեսը հանկարծ միլիցա դառել՝ ցույցն ուզում է ցրել

Հրանտ Տէր-Աբրահամեանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Մեկն ամեն օր, թե բա ամա՛ն քիչ մարդ է հավաքվում (յանի մինչեւ էդ շատ էր՝ հաստատ Հայաստանի ամենամեծ ցույցը չէր նույնիսկ լավագույն օրերին), երկրորդը, թե բա զուռնա-դհոլ է (դե կներեք, որ ջութակ չի), երրորդը, թե բա Միշիկն ա (յանի նենց մարդիկ են Միշիկից սկսել խոսալ, որ մարդ ասում ա, հեսա Միշիկն ինքը կհելնի կասի, որ էդ սաղ Միշիկն ա՝ հակասություններ Մինասյան եղբայրների միջեւ շարքից), չորրորդը, թե բա էնտեղ լիքը անդուր դեմքեր կան (մի հատ զանգվածային միջոցառում հիշացրեք, որտեղ էդ անդուր դեմքերը չեն գալիս, էս անգամ դեռ էդքան շատ չեն, մի մասը նեղացած ա իրան պահում), հինգերորդը......:

Ես մի քանի բան եմ ուզում հասկանալ:

1. Որեւէ մեկին էդ ցույցն՝ անկախ իրա որակներից ու քանակից, ԻՐՈ՞Ք, խանգարում է: Ոչ թե դուր չի գալիս կամ չի գալիս, քյար ունի կամ չունի եւ այլն, այլ խանգարո՛ւմ է: Մենակ չասեք, թե ամա՛ն, չենք կարում ավտո քշել Բաղրամյանով:

2. Մըլիցու դարդը ինչի՞ եք ձեր վրա վերցնում, կարող ա դուք էլ եք Գասպարյան Վովան, վրեքներս խաբար չկա:

3. Լիքը մարդ ամբողջ կյանքը խոսում էր, որ ինքն ուզում ա քաղաքացիական, բարի, ցանցային, կրեաԾիվ պայքար, մենք էլ ասում էինք, ձեր պոստմոդերնիզմը ձեզ պահեք, բա հիմա էդ ցանցայինն եկավ, ինչի՞ց եք դժգոհ:

4. Վերջապես ամենակարեւորը՝ եկեք ոչ մեկս մեզ իմաստունի ու ամենագետի տեղ չդնենք: Նոր, դեռ չտեսնված, բաց իրավիճակ է: Եկեք տեսնենք, սա ի՛նչ նոր գազան է, ինչով է ավարտվում, ու ինչ է տալիս, ոչ թե մեզ դնենք սուպերվերլուծագանգների տեղ: Ես, օրինակ, որպես "վերջին վերլուծագանգ" (ըստ մի լրագրողուհու բնորոշման) ազնիվ խոստավոնում եմ, որ ամեն բան չի, որ հասկանում եմ:

Ու դա շատ լավ է, որովհետեւ հասկացածը ոչ մեկին հետաքրքրիր չէ, իսկ գիտելիքը գալիս է, նաեւ՝ ճշտվում է փորձից: Չկա տենց մարդ, որը կարողանա հասարակական գործթընացները "ս խոդու" 100 տոկոս ճիշտ վերլուծի ու հասկանա: .....

Վերջը մի քիչ հումորի զգացում էլ ունենանք էլի, նենց չի, որ էս շոգին անկապ նստած պիտի եսիմ ինչեր անեինք, հենա՝ "ձրի կինո յա", նայեք, էլի: