"Մայդանյան ինքնորոշում" թե՞ պարզապես ինտրիգայի մատուցում Բաղրամյան պողոտայում

Սա կընդունենք որպես հանրային ճնշում իշխանությունների վրա, թե իշխանությունների կողմից կոմպրոմիսի պատրաստակամության դրսևորում, արդեն կարծում եմ այդքան էլ էական չէ: Ժողովրդավարական կառավարման մոդելի երկրների հիմքում հենց սա էլ պետք է դրված լինի: Արդեն բազմիցս նշվել ու նշվում է, որ բողոքի շարժումը միայն քաղաքացիական և խաղաղ տպատակներ ունի: Բայց բոլոր պետություններում էլ գոյություն ունեն այնպիսի "ուժեր" կամ պարզապես միավորումներ, որոնք կարող են ունենալ ոչ ադեկվադ դիրքորոշումներ ստեղծված իրավիճակին: Սակայն սրանում անընդունելին այն է, որ այդ դիրքորոշումները, ըստ էության, պարզապես խեղաթյուրում են քաղաքացիական (խաղաղ) պահանջը: Այս օրերին մենք բազմիցս արդեն համոզվեցինք դրանում: Հատկապես ԱԻՄ-ի "ներկաությունը" Բաղրամյանում կարծում եմ ասվածի վառ վկաությունն է:

Պայքարի հենց սկզբից էլ միջազգային գրեթե բոլոր զլմ-ները, հատկապես ռուսական լրատվամիջոցները անվերջ փնտրում էին այսպես ասած "Հայկական Մայդաններ": Անգամ մայդան բառը այնքան շոշափվեց այս ընթացքում, որ ցուցարարները պարզապես ստիպված էին հատուկ շեշտադրել այդ բառի էության անընդունելիությունը տարբեր պաստառներով՝ հիշեցնելով՝ սա Մարշալ Բաղրամյանն է, այլ ոչ Մայդանը, հարգելինե՛րս: Կարծես՝ հաջողվել էր Բաղրամյանից "տեղահանել" դրա կիրառելիությունը, որն էլ բերել էր միջազգային հանրության պասիվության՝ շարուանակվող իրադարձություններին:

Սակայն այս հարաբերական անդորրը կոտրելու նկատառումներ ուներ Եվրոպական միության դրոշների ծածանումը Բաղրամյանում՝ նպատակ հետապնդելով վերականգնել ինտրիգը: Իսկ հայ երտասարդը կամ Բաղրամյան պողոտայի "սեփականատերը" նորից ապացուցեց, որ զգոն է՝ տիրապետում է իրավիճակին և թույլ չի տալիս արհեստածին ինտրինգների ստեղծումը:

Ամփոփելով, պետք է նշել, որ իսկապես, Բաղրամյանում պետք չէ փնտրել ինչ որ "մայդանյան ինքնորոշումներ", որը ստեղծված իրավիճակում կարող է առիթ հանդիսանալ մայդանների արթնացման՝ միջազգային հանրության համար և ոչ հայկական իրողության: