«Մայրս միայն մի աչք ուներ. Ես նրան տանել չէի կարողանում…». Պատմություն, որից անհնար է չփշաքաղվել

Մայրս միայն մի աչք ուներ: Ես նրան տանել չէի կարողանում, որովհետև ամաչում էի նրա պատճառով և նրա համար, որ միշտ ստիպված էի տանել այդ ամոթանքը:
Նա աշխատում էր դպրոցում` խոհարարուհի էր:
Մի անգամ նա եկավ դպրոցից ինձ տուն տանելու, հատակը գնաց ոտքերիս տակից…փախա նրանից, որպեսզի դասարանցիներս չտեսնեն:

Հաջորդ օրը դասընկերս ասաց.
-Մայրդ մի աչքանի է:
Ես նրան սկսեցի ավելի շատ ատել: Երբ գնացի տուն, ասացի ինչ մտածում էի, ասացի, որ ավելի լավ կլիներ, եթե նա մեռներ, գոնե ստիպված չէի լինի նրա պատճառով այդքան ամաչել:
Հետո ես սկսեցի շատ աշխատել, ապա գնացի Սինգապուր, շարունակեցի ուսումս, ամուսնացա և արդեն ունեի իմ երեխաները:

Երջանիկ էի, բայց մի օր նա եկավ ետևիցս` Սինգապուր:

Երեխաներս, նրան տեսնելով, շատ վախեցան, նրան դուրս արեցի տանից…նա անխոս հեռացավ:
Մի անգամ էլ ընկերներս ասացին, որ հավաքվում են:
Ես գնացի…հետաքրքրության համար էլ այցելեցի հին տունս:

Գրված էր` տղաս կներես ինձ ամեն ինչի համար, կներես, որ վախեցրի երեխաներիդ, կներես, որ եկա քո տուն: Շատ կուզեի ողջ լինել, որպեսզի հեռվից քեզ տեսնեի, երբ կգաս այստեղ:
Գիտե՞ս, երբ դու փոքր էիր, քեզ հետ դժբախտ դեպք եղավ` դու կորցրեցիր աչքդ, ես իմը տվեցի քոնի փոխարեն և հիմա ես ուրախ եմ, որ դու ես տեսնում այդ աչքով: Մեծ սիրով` քո մամա