Թե ինչ ավարտ կունենա քաղաքական հավակնություններ ցուցաբերողների «բաղրամյանական տուրներն», բոլորի համար էլ պարզ է

Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Այսօր անցնում էի Բաղրամյանի սկզբնամասով: Բացի մի քանի ոստիկաններից ու մոտ «4.5» ցուցարարից մարդ չկար: Հասկանալի է շոգեր սկսել են, մի մասը աշխատում է. մարդկանց սակավության պատճառներ շատ կարելի է գտնել, ինչևէ...

Ինչ ունեցանք վերջին մի քանի օրվա ընթացքում: Ունեցանք «քաղաքացիական շարժման» կտրուկ ակտիվացում, ներհասարակական մասնակցային կուլտուրայի աճ, «իշխանություն-հասարակություն» հեռակա երկխոսություն, նախաձեռնված պայքարի մի շարք բաղադրիչների մասով կոնկրետ ձեռքբերումներ, ոստիկանության առավել պրոֆեսիոնալ ու հանդուրժող պահվածք, ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի և նրանց որոշ արբանյակների խանդ ու անհանդուրժողականություն, «քաղաքացիական շարժման» ճեղքում, փոխադարձ պիտակավորումներ, վիրավորանքեր, և որ ամենամտահոգիչն է՝ փողոցային ֆորմատով պայքարի իմաստի ու տրամաբանության զերոյացում...

Քաղաքագիտության և սոցիոլագիայի ոլորտում կան մի շարք կոնցեպտներ, համաձայն որոնց. քաղաքացիական զանգվածային միջացառումները, դեմոկրատացվող երկրներում, որոնք ունեն սոցիալական ուղղվածություն, և չեն հետապնդում քաղաքական նպատակներ, հաճախ իշխանությունների կողմից ընդունելի ու ընկալելի են: Այս ֆորմատով աշխատելիս հնարավոր է հասարակություն - իշխանություն անգամ արդյունավետ երկխոսություն, որը մի կոմղից կբարձրացնի իշխանության հեղինակությունը, մյուս կողմից՝ պայքարի գործընթացային արդյունավետությունը և վերջապես որոշակի լուծում կտա բարձրացված խնդիրներին: Երբ շարժումը հատում է քաղաքական պահանջատիրության շեմը, սովորաբար իշխանությունը, իշխող քաղաքական ուժերը մոբլիլիզացնում են իրենց ուժերը և համակարգված պատասխան տալիս պահանջատերերին: Շարժումը սովորաբար ձախողում է, երբեմն տեղի են ունենում հեղափոխություններ, հեղաշրջումներ:

Արդեն երևի երկրորդ տասնամյակն է ՀՀ-ում մի շարք քաղաքական ուժեր ընդդիմադիր դաշտից ասենք ՀԱԿ, ժամանակին ՀՀՇ, Ժառանգություն,(մի մասի անունները չեմ էլ մտաբերում...) առավել մարգինալ, ազգայնական կուսակցություններ, տարբեր խմբեր, կարծում են, թե փողոցում զանգվածային միջոցառումները փոխակերպելով քաղաքական, հեղափոխական գործընթացների, կբերի իշխանափոխության. վերջին տարիների փորձը, ծախսված ռեսուրսների հաշվարկը ցույց են տալիս, որ այդ ընտրված ճանապարհն անհեռանկար է անգամ, այն պարագայում, եթե նրանք ստանում են «դրսի բարեկամների» տարաբնույթ աջակցությունը: Իհարկե ոչ միշտ են ստանում և ոչ բոլորն են ստանում:

Ակնհայտ է, որ հասարակությունը դժգոհ է իշխանություններից, ավելին՝ իշխանությունն էլ ինքն իրենից գոհ չէ: Փոփոխությունները, որոնք քաղաքական ուժերը ցանկանում են նախաձեռնել, չեն հանգում քաղաքական բարեփոխումների: Դրանք գործնական քաղաքականության մեջ հանգում են պարզունակ իշխանության գալու հավակնությունների բավարարմանը: Մինչդեռ առկա խնդիրները խորքային են, ինչ-որ առումով ավելի շուտ «պետական իշխանության» քաղաքակրթական ընկալմանը վերաբերող:

Այսօր ունենք մի իրավիճակ, երբ երիտասարդների քաղաքացիական նախաձեռնությունը հասել է հաջողության, հոսանքի գնի հետ կապված նոր օրակարգեր են մուտք գործել պետական-հասարակական հարաբերություններ, որի համար ես առնվազն նրանց շնորհակալ եմ: Իսկ, թե ինչ ավարտ կունենա քաղաքական հավակնություններ ցուցաբերողների «բաղրամյանական տուրներն»,կարծում եմ բոլորի համար էլ պարզ է: