Տեղի է ունեցել այն, ինչը դարերով եղել է Հայ ազգի ինքնության մեջ վճռորոշ՝ վատ տեսակետից իհարկե

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

 Դեռ դարեր առաջ են նկատել, եթե չեմ սխալվում, դա եղել է Դարեհ-1-ը, ըստ նրա ՝ Հայերին հնարավոր չէ հաղթել, նրանց միայն կարելի է պառակտել: Դա կրկնվեց նաև օրերս, երբ թվում էր, թե միասնականության ոգին է սավառնում ամենուրեք, թե Երևանում, թե Հայաստանի տարբեր վայրերում, թե սփյուռքում:

Բայց եթե եղածը իհարկե զուտ առաջարկների կատարմանն ուղղված պահանջ էր, և որի պարագայում մի քիչ էլ այլ է հնչում հաղթել բառը, այնուամենայնիվ պահանջներին ընդառաջ գնալը կարելի էր նաև բնորոշել նույն բառով՝՝ հաղթել-ով: Այնուամենայնիվ, չնայած ամսի 23-ի առավոտյան ոստիկանության անընդունելի գործելաոճին, միասնականությունը և վճռականությունը կարծես դրան ի հակակշիռ ավելի ու ավելի ընդգցված տեսք ստացան, համերաշխության մթնոլորտը միչև անգամ ոստիկանական ուժեր-քաղաքացի կտրվածքով նույնպես կարելի էր համարել ձեռքբերում: Բայց....

Բայց ինչպես միշտ եղան և սթափ դատողության կողմնակիցներ, և ցավոք սրտի հակառակը՝ ջուրը պղտորողներ և նույն <պղտոր ջրում> ցանկալիին հասնելու ճանապարհին ոչինչի առջև չկանգնողներ: Բանը հասավ նրան, որ նորաթուխ <ակտիվիստներից> մեկը արցախյան պատերազմի բովով անցաց մեկին անվանեց ոչ ավել, ոչ պակաս տականք: Սա արդեն դեմագոգիայի և այլոց հաշվին ինքնահաստատման գագաթնակետն էր:

Ինչևէ:Դէ զգացմունքների առատության պակաս էլ բնականաբար չէր կարող լինել, որի արդյունքում էլ չհասկացվածություն և հետագա պայքարի համար ոչ հստակ ռազմավարություն, ավելին, <անտես ձեռքի> գործոնը ավելի քան ուրվագծված էր ու լավ տեսանելի:

Միայն <հարգելի> -ները, որոնք արդեն քաղաքացիական հասարակության <հաստիքային> թևից են, մոռացել են այն պարզ ճշմարտությունը, որ ամեն մի նոր դա լավ մոռացված հինն է, ու որ կա սերունդ, որ դեռ հիշում է 88-ի համազգային զարթոնքը, և ի ցավ բոլորիս՝ նույն համաժողովրդական ազնիվ մղումները այլ հուն տեղափոխվեցին, որի տրամաբանական շարունակությունն է նաև այն իրավիճակը, ինչը կա այսօր և ինչի հետ էլի Հայ հասարակությունը չի ուզում համակերպվել:

Համենայնդեպս անկախ ամեն ինչից, ազնիվ մասսան գերակշռող է միշտ եղել ու կա, ու մնում է միայն ամեն մի քայլից առաջ մտածել հնարավոր հետևանքների մասին: