Քանի ժամ է՝ բերանս չի բացվում, որ խոսեմ, բայց մի կերպ ասեմ...

Լիզա Ճաղարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Չգիտեմ՝ ոնց կավարտվի էս ընդվզումը, բայց մի քանի բան գիտեմ որպես Հայաստանի ամենասովորական, բայց հա՛ ընդվզող (ճճճճճ) շարքային քաղաքացի, որը հիմա կասեմ, որովհետեւ ինչքան էլ ծանր պահ է հիմա, միեւնույնն է՝ կյանքը շարունակվում է:

Հայաստանի ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՎ քաղաքացին եթե դուրս է գալիս փողոց՝ պայքարելու էս հրեշավոր իշխանության դեմ՝ ի՛նչ պահանջ էլ ներկայացնի, թեկուզ՝ յոթ դրամի խնդիր, երբեք չպետք է մոռանա, որ՝

-մենթը մենթ է, եւ եթե սեՌժիկը հրամայի ջարդել ժողովրդին, հենց էդ նույն վովիկներն ու օսիպովները կջարդեն անխնա հենց էն նույն մարդկանց, ում հետ էս չորս օրը խունջիկ-մունջիկ էին գալիս.

- Մարտի մեկի մարդասպանները չեն պատժվել մինչ օրս, ուրեմն՝ ցուցարարի դիմաց կանգնած յուրաքանչյուր ոստիկան կարող է լինել էդ մարդասպաններից մեկը, իսկ ովքեր էլ չեն սպանել, դրանք էլ իմացող-չհայտնողներն են, ինչը նույնպես քրեորեն պատժելի է, այսինքն՝ էսօրվա ոստիկանը հանցագործ է, ոչ թե օրենքի պաշտպան,

- սեՌժիկին չի՛ կարելի «նախագահ» ասել, դա ԱՆՆԵՐԵԼԻ է. եթե ոչինչ էլ արած չլիներ սեՌժիկը, երկու սարսափելի բան արել է՝ նախագահի աթոռը զավթել է առնվազն տասն անմեղ երիտասարդների դիակների վրայով անցնելով եւ իր փալասությամբ ու ողորմելիությամբ միջազգային ասպարեզում Հայաստանը դարձրել է ֆուտբոլի ծակ գնդակ, որին ով ոնց ուզում տշում է:

Զարհուրելի ընտրակեղծիքները, ահավոր չափերի թալանը՝ դեռ հեչ, եթե դուք սեՌժիկին ասում եք՝ նախագահ, ուրեմն՝ ճիշտ եք համարում ձեր եղբայրների սպանությունները եւ Հայաստան պետության նվաստացումը աշխարհի առաջ...
Էսքանը:

Շատ տխուր եմ: