Բաղրամյան պողոտայում կատարվածը վառ արտահայտությունն է Հայի ազատ մտքի, ոգու կայացած լինելու

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

Բաղրամյան պողոտայում կատարվածը վառ արտահայտությունն է Հայի ազատ մտքի, ոգու կայացած լինելու, Հայի հաղթական ոգու անպարտելիության, Հայի իր հայրենիքի տերը լինելու անկոտրում կամքով, Հայի ինչու չէ՞, նաև մեր ազգային էպոսի հերոսների նման <ծուռ> վարքագծի տերը լինելու իրողությամբ, որտեղ բնականաբար <ծուռ> բառը ունի նույն իմաստը, ինչպես էպոսում է, Հայի միջից ստրուկի իսպառ բացակայության հանգամանքի, Հայի Հայկ նահապետի <չարի> դեմ վճռական հաղթանակի հասնելու կորովի առկայության և վճռականության և այդ նույն հաղթանակը կլինի նաև նույն Բաղրամյան պողոտայի պայքարի արդյունքում:

Ոնց որ լավ էր չէ՞ դիտարկումները, բայց նկատելի է զգացմունքայնության ավելցուկի առկայություն, կա սթափ տեսակետից հաղթանակի հասնելու վերլուծության և ըստ այդմ որդեգրվող ռազմավարության պակաս, որի տեղը լրացված է բացառապես պարզ ցանկությամբ: Սա իմիջայլոց, ինքնաքննադատաբար:)))

Իսկ ավելի լուրջ ՝ իրոք վերը նշված հանգամանքները կան և ուրախացնող են, գոտեպնդող, որոնք ինչ՞ խոսք, ըստ շատ շրջանառվող վարկածների, նաև համացանցի ազատ մտքի ու ազատ խոսքի իրական, ուղիղ դրսևորումներն են ,արտացոլանքն են կյանքում, և ոչ միայն ...:
Հիմա մի քիչ հնարավոր տարբերակներից: Ենթադրենք էլի շարունակվող պայքարի մեջ լինի այն , ինչ հենց այսօր ենք ցանկանում բոլորս՝ չնչին բացառություններով, լինի հարցի լուծում որևէ ձևով: ԵՎ ինչ՞, կարելի է համարել հաղթանակի սկիզբ, ոգևորիչ , շարունակության նախապայմանը մյուս սպասվող հաղթանակների, որոնք ավելի քան շատ են, քան կարելի է պատկերացնել:

Բայց հնարավոր է մի տարբերակ, երբ ունենալու ենք անընդմեջ ու շարունակական , միգուցե տարիներ ձգվող անընդմեջ պայքարների մի վիճակ՝ ազատ հավաքների ու երթերի անցկացման ձևով և դրան մեկ առ մեկ լուծում տվող վերնախավ՝ ընդ որում նույն այնքանով, որքանով և որպեսզին պահանջներն են: Իհարկե նման վիճակ չի կարող լինել և ոչ մի երկրում, այդ թվում և Հայաստանում:

Մյուս կողմից անընդհատ քաղաքացիական անհնազանդությունների միջոցով իշխող վարչախմբի հեռացման հեռանկարը ինչքան ցանկալիի, նույնքան երևակայության ժանրից է:

Իսկ համնակարգային փոփոխություններ հրամայականը ավելի քան այժմեական են, քան որևէ այլ հարց, և որի ածանցյալն է նաև նույն սակագնի չբարձրացման հարցը: Մնում է հուսալ ավելի լայն համախմբման, ինքնակազմակերպման՝ հստակ ռազմավարության հեռանկարով, որի պահանջները մասնակիից արդեն վերափոխված կլինեն համակարգայինի, որն էլ կտա ոչ միայն նույն սակագնի հարցի լուծման , այլ բազմահազար նմանատիպ և ավելի տարողունակ և պետական ու հասարակական ավելի մեծ կարևորության հարցերի և հիմնախնդիրների լուծման բանալին: