Երաժշտական ունակություններով օժտված լինելը Աստծո պարգև է, չպետք է այն կորցնել

Հայ սիրված երգիչների հետ աշխարհի գրեթե բոլոր հայտնի բեմերում իր փայլուն նվագակցությամբ համերգը տոնի վերածած երաժիշտ Էդգար Հայրապետյանը չի սիրում հարցազրույցներ տալ լրատվամիջոցներին, նա նախընտրում է քրտնաջան աշխատել ու միշտ լինել երաժշտական ռիթմի մեջ: Այդ պատճառով է երևի, որ նույնիսկ լինում են դեպքեր, երբ երգիչներից ոմանք հետաձգում են իրենց նախապես պլանավորած մենահամերգը, որպեսզի Էդգարը վերադառնա հյուրախաղերից և կարողանա նվագակցել իրենց: Այնուամենայնիվ, մեզ հաջողվեց հարցազրույց ունենալ նրա հետ ձայնագրման ստուդիայում:

- Երկար տարիներ ամենահայտնի բեմերում նվագակցում եք հայ երգիչներին: Ո՞ւմ երգարվեստն է ձեզ հոգեհարազատ:

- Կներեք, չեմ կարող անվանական առանձնացնել իմ գործընկերներին, ովքեր իրենց երաժշտական գործունեության մեջ վստահել ու մեծ տեղ են տվել ինձ՝ որպես երաժշտի: Յուրաքանչյուրն էլ ունի երկրպագուների մեծ բանակ: Ուրախ եմ, որ իմ աշխատանքով կարողանում եմ բավարարել երգիչների պահանջած որակյալ երաժշտությունը: Նրանք հիմնականում իմ ընկերներն են, հաճույքով եմ աշխատում բոլորի հետ:

- Բնավորությամբ համեստ, ազնիվ երաժիշտ էդգար Հայրապետյանը իրեն այլ մասնագիտության մեջ պատկերացրե՞լ է կամ փորձե՞լ եք ձեզ այլ մասնագիտության մեջ:

- Դեռ դպրոցից ինձ գրավում էին այն բոլոր երաժշտական հաղորդումները, որտեղ ցուցադրվում էին էլեկտրոնային ստեղնաշարային գործիք կամ դաշնամուր: Իմ երազանքն էր, որ մի օր ես լինեմ նրանց փոխարեն գործիքի մոտ: Պիտի ասեմ՝ բախտավոր մարդ եմ ինձ համարում, իմ երազանքն իրականացել է: Տարիների ընթացքում տարբեր երաժշտական հաղորդումների եմ մասնակցել՝ «Ոսկե կլառնետ», «Շաբաթ երեկո»: Մոտ 20 տարի է՝ երաժշտական ոլորտում եմ ու այնքան խիտ գրաֆիկով եմ աշխատում՝ նույնիսկ չեմ էլ մտածել, որ կարող էի այլ բնագավառում լինել: Կարծում եմ՝ երաժշտական ունակություններով օժտված լինելն Աստծո պարգև է, չպետք է այն կորցնել:

- Երևանյան գրեթե բոլոր մենահամերգներին տեսնում ենք ձեզ: Հանդիսատեսը կարևորո՞ւմ է որակյալ երաժշտությունը, թե՞ գալիս է ժամանցի համար:

- Երևանյան հանդիսատեսն աշխարհում ամենապահանջկոտ ու ճաշակով հանդիսատեսն է: Սիրում են լսել որակյալ երաժշտություն՝ ինչ ոճի էլ լինի, բայց, ինչու ոչ, գալիս են նաև ժամանցի համար:

- Դուք հանդես եք որպես ստեղծագործող երաժիշտ: Համաձա՞յն եք, որ երաժշտությունը լեզուներ չի ճանաչում, այն տվյալ պահին հոգեվիճակի արտահայտում է:

- Միանշանակ, համաձայն եմ ձեզ հետ: Ոչ միայն լեզու, այլև հայրենիք չունի երաժշտությունը: Այն կարծես անսահմանություն լինի, ամեն մեկն իրեն գտնում է երաժշտության մեջ՝ կախված, թե ով ինչ տրամադրություն և զգացմունքներ ունի: Մի դեպք հիշեմ: Երբ ՀՀ վաստակավոր արտիստ Արման Հովհաննիսյանը ԱՄՆ-ի NOKIA կինոդահլիճում գոսպելային սևամորթ երգիչների հետ Կոմիտասի «Հորովելն» է երգել, օտարները հուզվել են: Մեծ հպարտության զգացում է դա հայերիս համար:

Լուսինե Արշակյան