Ռուսական քարոզչության մեջ հակաարևմտականության՝ հաճախ մարազմի աստիճանի հասնող ծայրահեղ դրսևորումները պարզապես ծիծաղ են առաջացում

Արմեն Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

Ռուսական քարոզչության մեջ հակաարևմտականության, մասնավորապես հակաամերիկանության՝ հաճախ մարազմի աստիճանի հասնող ծայրահեղ դրսևորումները շատ հաճախ պարզապես ծիծաղ են առաջացում: Երևանյան իրադարձություններին ռուսական ԶԼՄ-ների անդրադարձների մի զգալի հատվածում առանց որևէ օբյեկտիվ հիմնավորման, դասական դարձած, զուտ մակերեսային՝ «հետխորհրդային որևէ երկրում տեղի ունեցող ցանկացած բնույթի բողոքի գործողություն Արևմուտքի կողմից հրահրվող, ֆինանսավորվող «մայդան է»» մոտավոր տրամաբանությամբ բնորոշելու՝ արդեն չափից ավել խոսուն փաստերը հերթական անգամ միայն ի ցույց են դնում նաև քարոզչական դաշտում ռուսական «կարճատես մոտեցումների» ցավալի իրողությունը: 

Ռուսական քարոզչամեքենայի գործունեությունը համակարգող որոշ շրջանակներ առանց որևէ ռազմավարական խորը, կշռադատված ու հեռահար վերլուծությունների, Ռուսաստանի համար ռազմավարական դաշնակից հանդիսացող երկրում որևէ բողոքի գործողություն առաջին հերթին ընդդեմ Ռուսաստանի ներկայացնելու, մեկնաբանելու պարզամիտ եղանակով բնութագրելով և արտաքուստ հերթական անգամ Ամերիկայի «սատանայական կերպարը» համայն աշխարհին և հատկապես սեփական լսարանին ի ցույց դնելով, գուցե չեն հաշվարկում, դիտարկում առնվազն 2 այնքան տարրական, բայց, Ռուսաստանի՝ որպես գերտերության քաղաքականության համար այնքան առանցքային բաղադրիչներ:

Նախ և առաջ ակամա որևէ կերպ հաշվի չի առնվում այն պարզ իրողությունը, որ նման կերպ նսեմացնում են իրենց երկրի դիրքերը, հեղինակությունը անգամ ամենադաշնակից երկրներից մեկում, և երկրորդ, որ նաև առարկայացնում են վերոնշյալը՝ նման մոտեցմամբ հերթական հակառուսականության ահռելի ալիքը բսրձրացնելով ամբողջ հայ հասարակության շրջանում:

Իսկ գուցե նաև այս ամենն արվում է նրա համար, որպեսզի հնարավորինս ստվերվի այն իրողությունը, թե երևանյան գործընթացի հիմքում, մեծ հաշվով, ռուսական ընկերության դուստր ձեռնարկությունն է՝ մասնավորապես իր թերի կառավարմամբ, դրանում առկա՝ ռուսական իրականությանը բնորոշ ավանդական առանձնահատկություններով...

Հայաստանում ծավալվող ներկա գործընթացը բացառապես սոցիալական հիմքեր ունի, և դա ընդգծվել է մշտապես, անգամ դրա կազմակերպիչներն են բազմիցս հաջողությամբ բացառել ակցիան քաղաքականացնելու բոլոր փորձերը. վերոնշյալը փաստում են անգամ կազմկերպչական հարթությունում առկա որոշ առանձնահատկություններ, նաև թերացումներ: Այո՛, սա զանգվածային բողոքի գործողություն է, խաղաղ գործողություն է, հիմնականում զուրկ զանգվածային ագրեսիվ դրսևորումներից, բայց ոչ երբեք «մայդան», դրան մարդիկ մասնակցում են ընտանքիներով, մտերիմներով, դրանում առկա են հայկականության շատ տարրեր, դրանում մեծամասամբ գերակայում է սերը, հարգանքը, դրան ներկա են լինում հասարկության շրջանում հայտնի քաղաքական, մշակութային գործիչներ,դրանում բողոքարարը հյուրասիրում է ոստիկանին, ոստիկանը՝ հոգում ակցիայի մասնակցի մասին, միասին պահպանում են տարածքի մաքրությունը... 

Երևանյան իրադարձությունները որևէ աղերս չունեն տարածաշրջանի այլ երկրներում տեղի ունեցող քաղաքական, առավել ևս հակամարտային գործընթացների հետ, և նրանց հանգուցալուծումն էլ լինելու է խաղաղ՝ փոխըմբռնման, երկխոսության շրջանակներում:

Հ.Գ. Գրառումս կատարում եմ արտերկրում, հատկապես հետխորհրդային տարածքում բնակվող բազմաթիվ հարազատներիս, ընկերներիս մեծաթիվ հարցադրումներին և մտահոգությանն ի պատասխան: Եվ որպես խորհուրդ՝ ձեր կարծիքը ձևավորեք բացառապես հայկական լրատվամիջոցների հրապարակումների հիման վրա, կամ ուղղակի՝ հետևելով բողոքի գոծողությանն ուղիղ հեռարձակմամբ: