Տիգրան Գյոկչյան. Ամենակարևորը վաղվա հաղթանակն է

Հայաստանի բասկետբոլի հավաքականի եւ «Ուրարտուի» գլխավոր մարզիչ Տիգրան Գյոկչյանը, թիմի ավագ Ամիրան Ամիրխանյանը եւ բասկետբոլի ֆեդերացիայի գլխավոր քարտուղար Արթուր Նազարյանը մամուլի ասուլիս անցկացրին «Sputnik Armenia»-ի մամուլի սրահում:

Հոկտեմբերի 6-ին եւ 9-ին «Ուրարտուն» իր առաջին հանդիպումներն է անցկացնելու Ռուսաստանի Սուպերլիգա 1-ում:

Թիմի գլխավոր մարզիչ Տիգրան Գյոկչյանը մամուլի ասուլիսի ընթացքում ասաց.

«Անշուշտ թիմը հարյուր տոկոսով պատրաստ չէ, բայց տղաները Թբիլիսիում ցույց տվեցին, որ մրցաշրջանի սկզբում մարտունակ են: Հետաքրքիր թիմ է սեղծվել, ամեն ինչ պետք է լավ ընթանա: Նախապատրաստական փուլի ընթացքում, ցավոք, հստակություն չի եղել, քանի որ լեգեոնականների ուշացումը թույլ չտվեց թիմին բարձրացնել համագործակցության մակարդակը բասկետբոլիստների միջեւ: Բավականին շատ հարցեր կան, նախապատրաստական փուլը լավ չենք անցկացրել, բայց թիմը լավ մարզավիճակում է: Բասկետբոլիստներն ամռանը լավ պատրաստվել էին ֆիզիկապես, մնում էր, որ ես զբաղվեի տեխնիկատակտիկական խնդիրներով»: 

Տիգրան Գյոկչանը նաեւ նշեց, որ թիմը համալրել են երեք արտասահմանցի բասկետբոլիստներ, իսկ ակնկալիքները դեռ հստակ չեն, քանի որ առաջնությունը դեռ չի սկսվել:

«Չեմ ուզում մեծ-մեծ խոսել, բայց որ ստեղծված «Ուրարտուն» արդեն մեծ հաջողություն է: Ես «Ուրարտուն» համեմատում եմ ձնագնդիկի հետ, որը գլորվելով սկսում է մեծանալ՝ հավաքելով հովանավորներ, երկրպագուներ, դա էր մեր հաջողությունը: Առաջնությունից ոչ մի բան չեմ կարող ասել, «Ռյազանը» («Ուրարտուի» առաջիկա մրցակիցը, - խմբ.) շատ է ուժեղացել, բոլոր ակումբերն էլ լավացրել են իրենց կազմը: Միշտ ձգտում եմ ամեն ինչ հաղթել, բայց սա անհատական սպորտ չէ, որ հնարավոր լինի պլանավորել ինչ-որ բան, մեզ համար ամեն խաղ կարեւոր է», - ընդգծեց մասնագետը:

«Եթե մենք չունենանք ուժեղ ակումբ, չենք կարող ուժեղ հավաքական ունենալ: Իմ նպատակը բասկետբոլը զարգացնելն է: Հաճախ, լսում եմ, որ բասկետբոլը պոպուլյար չէ, ֆուտբոլը ավելի շատ հանդիսատես ունի, բայց կարող եմ օրինակներ բերել. երբ ես խաղում  էի1982 թվականին, Սպարտակիադայի ժամանակ հաղթեցինք Ռուսաստանի եւ էստոնիայի հավաքականներին, իսկ 1990-ին ստեղծեցինք «Ուրարտուն» եւ մեկ տարվա ընթացում դուրս եկանք Բարձրագույն լիգա, հետո ԽՍՀՄ-ը փլուզվեց: Հայաստանը շատ լավ բասկետբոլ կարող է ունենալ: Ամենայն հարգանքով եմ վերաբերվում մարզիչների գործի նկատմամբ, բայց այստեղ ամենակարեւորը մենեջմենթն է:

Շատ դժվար է այլ ակումբների մասին մտածել, քանի որ խաղացողները քիչ են, երիտասարդները երբ տեսնում են, որ ապագա չկա, թողնում են բասկետբոլը, բայց երբ տեսնեն «Ուրարտուն», շատերը ցանկություն կունենան դառնալ բասկետբոլիստ:

Ես 25 տարի աշխատել եմ Բեյրությում, որտեղ 5 կամ 6 ակումբ կար, որից 2-3-ը կիսապրոֆեսիոնալ, ընդամենը երեք տարվա մեջ 10 ակումբ դարձավ եւ հետաքրքրությունը բարձրացավ: Հիմա Լիբանանը, որը երեք միլիոնանոց երկիր է, տղամարդկանց 5 դիվիզիոն ունի, աղջիկների 3 դիվիզիոն: Կարեւորը ցանկությունն է եւ աշխատանքը»:

Տիգրան Գյոկչանը խոսեց նաեւ «Ուրարտուի» կենտրոնականներ Մարսել Հովսեփյանի եւ Թոդ Օ'Բրայանի մասին.

«Թոդ Օ'Բրայանը միջին տարածություններից շատ լավ նետումներ ունի, շատ խելացի խաղացող է: Մարսելը դեռ որոնումների մեջ է, բայց խաղից խաղ կբարելավի վիճակը, առանց լավ կենտրոնականների դժվար է: Երբ թիմ ես ստեղծում, պետք է առաջինը ունենաս խաղարկող եւ կենտրոնական:

Եթե ներկա «Ուրարտուն» խաղար Լիբանանում, «Սաժեսի» եւ «Լիադի» հետ մրցելու հնավորություններ կունենար: Ես երբեք հորիզոնականների մասին չեմ խոսում: Փոքր երկրների Եվրոպայի առաջնության ժամանակ էլ գիտեինք, որ կարող ենք հաղթել, բայց ինձ համար ամենակարեւորը վաղվա հաղթանակն է, վաղվա խաղը: Որքան էլ պրոֆեսիոնալ լինենք, բարձր աշխատավարձ ստանանք, մեկ է, մենք խաղում ենք միայն երկրպագուների համար», - եզրափակեց Գյոկչյանը: