Life.panorama.am-ը գրում է .
Այսօր «Լոֆթ» ինքնազարգացման կենտրոնի հյուրը ՀՀ վաստակավոր արտիստ, երգիչ, երաժիշտ Ձախ Հարութը՝ Հարություն Փամբուկչյանն էր: Սիրված երգչի հետ հանդպման էին եկել նրա ավելի քան 200 երկրպագուներ: Ձախ Հարութը պատասխանեց երկրպագուների հարցերին, երգեց, հուզվեց ու հուզեց հանդիսատեսին:
Life.Panorama.am-ը ներկայացնում է հանդիպման հետաքրքիր դրվագները:
Ինչո՞ւ Ձախ Հարութ
Ես ձախլիկ եմ. դպրոցում էնքան ծեծ եմ կերել, ձեռքիս խփում էին, բայց հիմա կարող եմ թե աջով գրել, թե ձախով: Երբ հերթը հասավ երաժշտությանը, էն ժամանակ ակորդեոնը մոդա էր, ամեն տեղ նվագում էին 70-ականներին: Մամայիս ասացի, որ ակորդեոն եմ ուզում, բայց ակորդեոնը 300 ռուբլի էր: Եվ այդ ժամանակ ամենաէժանը կիթառն էր՝ 6 ռուբլի 10 կոպեկ: Մայրս կիթառն առավ, վերցրի, շուռ տվեցի ու սկսեցի թարս նվագել: Սկզբից ամաչում էի, որ ձախ ձեռքով եմ կիթառը բռնում, բայց հետո տեսա, որ աշխարհահռչակ երկու երաժիշտներ կան, որ ձախով են նվագում՝ Փոլ Մաքքարթնին ու Ջիմի Հենդրիքսը: Հետո հասկացա, որ դա ոչ թե ամաչելու, այլ հպարտանբալու բան է: Այդտեղից էլ սկսվեց Ձախ Հարութի պատմությունը: Մի լրագրող ինձ մոտեցավ, ասաց՝ կներեք, դուք ձախո՞րդ Հարութն եք: Ասի՝ կարող է ուզում եք ասեք Ձախ Հարութ, ասաց՝ այո-այո: Ես պատասխանեցի, որ Ձախ Հարութն եմ, բայց գործերս միշտ աջ են գնում:
Բոլոր սերունդների Ձախ Հարութը
Այսօր իմ երգերը լսում է երիտասարդությունը: Այս երգերը երբ գրում էի, երևի նրանք ծնված չեն էլ եղել: Դա մեծ ուրախություն է ինձ համար: Ես քայլում եմ փողոցով, ինձ մոտենում են երեխաներ, պատանիներ, ուզում են նկարվել ինձ հետ, զարմանում եմ, հարցնում եմ՝ որտեղից ինձ գիտեք, պատասխանում են.« Ո՞նց չգիտենք, պապան, մաման առավոտից իրիկուն Ձեր երգերն են լսում»:
Արդեն երրորդ թե չորրորդ սերունդ է, որ լսում է իմ երգերը: Երբ ինձ հարցնում են, թե քանի տարեկան եմ, պատասխանում եմ, որ ես դինոզավր եմ, մոռացել եմ մեռնելու մասին: 20 օր է՝ այստեղ եմ, մի հատ երգում եմ, կես ժամ նկարվում եմ: Ես ոչ մեկին չեմ կարող մերժել:
Մանկության մասին
Ես զեյթունցի Եսայի Փամբուխչյանի և տիգրանակերտցի Ծաղիկ Սահակյանի զավակն եմ: Նրանք ցեղասպանությունից փրկվել ու հանդիպել են Լիբանանում, ամուսնացել են և 46 թվականին ներգաղթել են հայրենիք: Եվ ես ծնվել եմ Երևանում՝ Նոր Արեշում: Այդ ժամանակ ասֆալտ չկար, գնում էինք դպրոց, հետ գալիս, զգում էի, որ կոշիկիս մի զույգը կորցրել եմ: 60-ականներին նոր սկսեցին աֆալտապատել այդ թաղամասը:
Երազում էի Հայկական բանակում ծառայել
1969 թվականին գնացի Սովետական բանակ: Ես ծառայել եմ, զինվոր եմ եղել, բայց, հավատացեք, կուզեի մի քիչ ուշ ծնվել ու լինել ազատ, անկախ Հայաստանի զինվոր: Սակայն ես այդ ժամանակաշրջանից էլ շատ բաներ եմ սովորել:
Ձախ Հարութի Երևանը
Արմատներս շատ խորն են Երևանում, ես այստեղ եմ ծնվել, ամեն մի քար ինձ հարազատ է, անգամ ամեն քարի վրա գրված անունները մինչև հիմա հիշում եմ: Ես հիշում եմ, մի նստարան կար օպերայի շենքի տարածքում, առաջին անգամ իմ սիրած աղջկա հետ այդտեղ եմ նստել ու համբուրվել: Այսօր այդ նստարանը չկա, տեղը քյաբաբնոցներ են սարքել: Ինչ արած, դա էլ է պետք:
Մի օր Լոս Անջելեսում մեկն ինչ ասաց. «Պարոն Հարութ, ինչու Լոս Անջելեսի մասին երգ չեք երգում», պատասխանեցի. «Գիտեք, ԱՄՆ-ն շատ հյուրընկալ է, մենք ապրում ենք, աշխատում ենք այնտեղ, դպրոցներ, եկեցիներ եք հիմնել, բայց Լոս Անջելոսը ոչ տատիկիս քաղաքն է, ոչ էլ պապիկիս: Եթե մի քաղաք կա, որի մասին Հարութը պիտի երգի, դա Երևանն է»: Դուք ապրում եք, այստեղ, սիրում եք Երևանը, բայց ինձ համար այն ուրիշ նշանակություն ունի, որովհետև հեռու եմ Երևանից:
Քաղաքականությունը չեմ սիրում
Մի օր մի կին հարցրեց. «Պարոն Հարութ, չեք կարծում, որ իշխանափողխության ժամանակը եկել է»: Պատասխանեցի, որ ես երգիչ եմ, էդ իմ դաշտը չէ, եթե Դուք գիտեք, Դուք ինձ ասեք:
Ուզում եմ պապիկ դառնալ
Արդեն 40 տարի ես ապրում եմ Լոս Անջելեսում: Ցավոք սրտի, 3 տարի առաջ կորցրի կնոջս, բայց ունեմ որդի՝ արդեն 38 տարեկան: Ասում եմ՝ այ տղա, պիտի ամուսնանաս, ուզում եմ, որ ամուսնանաս, ու ինձ պապիկ դարձնես: Ժամանակին ասում էի՝ եթե ինձ պապիկ դարձնես, քեզ կխեղդեմ, բայց հիմա խնդրում եմ: Եթե ուրիշ տղամարդիկ ձգտում են տղա թոռ ունենալ, ես երազում եմ աղջիկ թոռ ունենալ, որին կանվանեմ կնոջս անունով՝ Ռուզան:
1
2
3
4
5
1
2
3
4
5
1
3
4
