Երբ թերթում եմ օրագրիս դեղնած էջերը ...

Սերժ Կանայանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

90-ականների առաջին կեսն էր,ՀՀՇ-ի իշխանություն...
Հները դեռ կհիշեն այդ օրերը:22-ժամյա հոսանքազրկում,հովհարային անջատումներ...

Դուրս եկա փողոց,մռայլ օր էր:Քայլերս ուղղեցի դեպի քաղաքապետարան:Դռան շեմին տարեց մարդ ու կին էին կանգնած,ու կինը բողոքում էր,որ թոռանը չեն կարողանում գոնե տաք ճաշ պատրաստեն...Տարեց մարդը ծանոթ էր ինձ,ու միանգամից հայացքս ուղղելով նրան,թե.

- Հակոբ պապ,քանի քո նման մարդ կարող ես հավաքել երկու ժամում.
Սա թե,-երկու ժամ պտտվեմ թաղերով,հավաքեմ ինչքան կարող եմ...
Երկու ժամ հետո,ողջ հրապարակը լեփ լեցուն էր մարդկանցով...
Ու սկսվեց հանպատրաստից հանրահավաքը:
Տեղական իշխանությունները(այն տարիներին դեռ մարզերը չկային), շոկի մեջ էին`գործկոմի նախագահ`Կառլեն Միքայելյանով,առաջին տեղակալ Գևորգ Գևորգյանով(Ղարաբաղ կոմիտեի անդամ Սամվել Գևորգյանի եղբայրը), միլպետով,անվտանգության պետով,դատախազով հանդերձ...
Անմիջապես կապվել էին վերևների հետ,ու տեղեկացրել,թէ բունտ է հասունանում քաղաքում...

Ու սկսվեց հանրահավաքը`օրակարգային մեկ հարցով`հոսանք ենք ուզում...
Չերկարացնեմ ասելիքս:Հաջորդ օրվանից 12-ժամյա հոսանքն ապահովված էր:
Ասեմ նաև,նախօրդ օրը ԱԺՄ գրասենյակում(եթե հիշողությունս չի դավաճանում,Աբովյան փողոցի վրա էր),որտեղ գնացել էի ինչ որ գործով,խոսակցության ընթացքում գռազ եկա Աշոտ Մանուչարյանի հետ,իրեն յուրահատուկ ձևով`«շոկոլադե սալիկի» վրա,որ հնարավոր է ժողովրդին ոտքի հանել ու ցույց կազմակերպել հոսանքազրկման դեմ...
Իսկ կողքի սեղանին,էսօրվա պես լավ հիշում եմ,այսօրվա փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանը,համակարգչի վրա խաղ էր խաղում,էն որ ռումբ են տրաքացնում ...
Իսկ Մանուչարյան Աշոտից այդպես էլ «շոկոլադե սալիկը» չստացա ...