Ազատության հրապարակում հավաքվածները շատ տարբեր մարդիկ են. սակայն նրանց մի զգալի մասը, համարձակ ու խիզախ են

Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

Արդեն մի քանի օր է մի շարք մարդիկ Ազատության հրապարակում էլ.հոսանքի թանկացման դեմ ցույց/նստացույց են անցկացնում: Վստահ եմ որևէ նորմալ մարդ օբյեկտիվ հիմքերով այսօրվա ՀՀ-ում չի կարող կողմ լինել նման ապրանքատեսակի, ինչպիսին էլ.հոսանքն է, թանկացմանը: Այս հարց է, որ դրա համար կարող են լինել ինչ-որ իրավիճակներից բխող հիմքեր: Հոսանքի թանկացումն առնվազն նշանակում է, որ բազմաթիվ ապրանքատեսակների գները էականորեն, երբեմն նաև ոչ համաչափ կբարձրանան:

Ազատության հրապարակում հավաքվածները շատ տարբեր մարդիկ են. սակայն նրանց մի զգալի մասը, կարծում եմ, համարձակ ու խիզախ են: Չնայած, որ միտինգըը համեմատաբար փոքրաթիվ է, սակայն իրականում հասարակության մեծագույն մասը դժգոհ է այդ որոշումից: Դժգոհ են նաև այսօր իշխող քաղաքական ուժին ընտրող բազմաթիվ մարդիկ: Ասում են ճգնաժամերի դեպքում ոչ պոպուլյար որոշումներ հաճախ են կայացվում:

Ցույցը, միտինգը, եթե այն չի անցնում «վտանգ-անվտանգության» սահմանագիծը, անկախ նրանց մի մասի իրական մոտիվներից, քաղաքացիականության, դրանից բխող իրավական գիտակցության աճի, մասնակցային մշակույթի կարևոր դրսևորում է: Սա, իհարկե, ժողովրդավարական մշակույթ դավանող հասարակության մեջ: Սակայն այստեղ մի կարևոր հարց կա. որոշակի պարբերականությամբ՝ 4 տարին մեկ անգամ, մեծամասնական ու համամասնական ընտրակարգով մենք մասնակցում ենք խորհրդարանական ընտրություններին: 5 տարի ժամկետով ընտրում ենք Օրենսդիրի ներկայացուցիչներ, ովքեր մեր շահերի հիմքով, լեգիտիմ ու լեգալ քվեով պետք է մեր մոտեցումները ներկայացնեն ու պաշտպանեն պետական իշխանությնա այդ օղակում: Հիմա էդ մարդիկ կան, ընտրվել են: Կան նաև այն մարդիկ՝ քաղաքացիները, ովքեր ընտրել են օրենսդիրի ներկայացուցիչներին: Ինչու մեր միտինգավորները չեն այցելում, դիմում իրենց ընտրատեղամասերը ներկայացնող ԴԵՊՈՒՏԱՏՆԵՐԻՆ, ընտրած քաղաքական ուժերին իրենց դժգոհություններով: Ասեմ ավելին՝ այդ մարդիկ գումար են ստանում, որպես աշխատավարձ, որպեսզի սպասարկեն իրենց ընտրող քաղաքացու շահերը:

Քանի որ ինքս չեմ մասնակցում այդ ակցիաներին. (լավ է, թե՝ վատ, դա կարևոր չէ), ուստի սա խորհուրդ չէր, այլ ավելի շուտ առաջարկ, մտահոգություն: Երբ ձեր տարածքային դեպուտատը չի արձագանքի ձեր պահանջին, մտածեք, թե որքանով է նա իր տեղում, ու դա մի մոռացեք երբ գան հաջորդ ընտրությունները... Ի դեպ ՀՀ-ում կա նաև «ընտրված ներկայացուցչի հետկանչի ինստիտուտը»:

Այսօրվա մեր խնդիրներն ավելի շուտ նրանում են, որ մենք հաճախ ցանկություն, ինչպես նաև փորձ չունենք օրենսդիրում մեր ներկայացուցիչների հետ հարաբերվելու հարցում: Տեսնում ենք նրանց նախընտրական շրջանում, իսկ ընտրվելուց հետո նրանք սովորաբար անհետանում են: Բայց մենք շարունակում ենք ապրել, մեր կենցաղով, առկա խնդիրներով: Փնտրեք ձեր դեպուտատրին, ու պահանջեք նրանից իր կարգավիճակին ադեկվատ քաղաքական և իրավական վարք: Միտինգով «հարցեր լուծելուց» կարծում եմ բացառիկ պայմաններում պետք է օգտվել: Ու եթե մենք քաղաքացիներս սկսենք այդ ճանապարհով ակտիվություն ցուցաբերել, ապա պետությունը, բառիս բուն, իմաստով դառնում է մերը, քանի որ մենք անմիջականորեն տեր ենք կանգնում նրա՝ այդ թվում կառավարման օրակարգին: