Ոչ միշտ է, որ թվերի հետևում կա տրամաբանություն, իսկ Հայաստանյան իրականությունում...

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Ոչ միշտ է, որ թվերի հետևում կա տրամաբանություն, իսկ Հայաստանյան իրականությունում շատ հաճախ է, եթե ոչ ամբողջովին, որ թվերի և տրամաբանության միջև ոչ միայն կան հակասություններ՝ այլ միչև անգամ այդ հակասությունները տրամաբանության ու երևակայության սահմաններից դուրս , ճչացող հակասություններ են, ուղղակի անդունդ:Օրինակ այս մեկը.

Երեխայի ծննդյան միանվագ նպաստի չափը` ըստ նոր ծնված երեխայի հերթական կարգաթվի`
ա. առաջին երեխայի ծնվելու դեպքում` հիսուն հազար դրամ,
բ. երկրորդ երեխայի ծնվելու դեպքում` հիսուն հազար դրամ,
գ. երրորդ երեխայի ծնվելու դեպքում` մեկ միլիոն դրամ,
դ. չորրորդ երեխայի ծնվելու դեպքում` մեկ միլիոն դրամ,
ե. հինգերորդ և յուրաքանչյուր հաջորդ երեխայի ծնվելու դեպքում` մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար դրամ.

Մյուս կողմից՝
Ըստ վիճակագիրների ծնելիության գործակիցը (մեկ ընտանիքին, զույգին հասնող երեխաների քանակը) հավասար է 1,6-ի, իսկ որոշ տվյալներով նույնիսկ 1.5-1.6 թվերի արանքում է, և դա այն ժամանակ, երբ սերունդների պարզ փոխարինման մակարդակը 2 – 2,1 է: Պարզ է, որ կա , առկա է ազգի ինքնավերարտադրության խնդիրը: 
Հիմա հարց հարգարժան անփոխարինելի իշխանավորներին, ոլորտի անզուգական <մասնագետներին>.

Արդյոք տրամաբանական չէր՞ լինի օրենքում առաջնահերթությունը տալ երկրորդ երեխայի ծննդի հետ կապված գործոնին, որից հետո միայն երրորդ ու չորրորդ ու հաջորդներին, քանի որ շատ ընտանիքներ պարզապես բավարարվում են մեկ երեխա ունենալով, որը պայմանավորված է այլ գործոնների հետ նաև սոցիալական գործոնով:

Թե՞ միշտ մեր ազգի <մեկը երկուս չպիտի դառնա> :