Պաթոլոգիկ եւ ֆիզիոլոգիական ձեռնաշարժության առանձնահատկությունները. զրույցը սեքսոպաթոլոգի հետ

Մաստուրբացիան, օնանիզմը կամ ձեռնաշարժությունը բավական հակասական կարծիքների է արժանանում գիտության մեջ: Որոշ մասնագետներ այն լուրջ շեղում են համարում, մյուսներն էլ կոչ են անում ձեռնպահ մնալ ծայրահեղ կարծիքներ հրապարակելուց, որոնք չափազանց խորը բացասական տպավորություն են թողնում զգայուն անձանց վրա: Ձեռնաշարժության երեւույթի եւ նրա առանձնահատկությունների մասին NEWS.am STYLE-ը զրուցել է Սեքսոպաթոլոգիայի կլինիկայի ղեկավար, Երեւանի պետական բժշկական համալսարանի սեքսոպաթոլոգիայի ամբիոնի ղեկավարՍեւադա Հակոբյանի հետ:

Պարոն Հակոբյան, արդյո՞ք ձեռնաշարժությունը միանշանակ բացասական երեւույթ է:

Մաստուրբացիան, ձեռնաշարժությունը կամ օնանիզմը բավական խնդրահարույց երեւույթ է: Շատ հաճախ բազմաթիվ անհատների մոտ այս երեւույթի սխալ մեկնաբանությունը կարող է տարբեր սեքսուալ խանգարումների եւ դեպրեսիվ վիճակների պատճառ հանդիսանալ, քանի որ, ընդհանուր առմամբ, գոյություն չունեն միասնական մոտեցումներ այս հարցի շուրջ:

Մինչեւ վերջերս, ոչ գիտական տվյալներով, բազմաթիվ գրականության նմուշներում խիստ քննադատվում եւ վատաբանվում էր մաստուրբացիայի երեւույթը, ինչը տարբեր անհատների՝ էմոցիոնալ, լաբիլ անձանց մոտ, կարող է վնասակար ազդեցություն ունենալ:

Ըստ էության, տարբերում են ձեռնաշարժության տարբեր տեսակներ, որոնք դասակարգվում են երկու խմբի մեջ՝ պաթոլոգիկ, այսինքն՝ հիվանդության տարրեր պարունակող եւ ֆիզիոլոգիական, այսինքն՝ ոչ պաթոլոգիկ ձեւեր, որոնք կարող են հանդիպել այս կամ այն տարիքային խմբերում, եւ սա չի դիտվում որպես հիվանդություն:

Որո՞նք են պաթոլոգիկ ձեռնաշարժության առաջացման պատճառները եւ ո՞ր տարիքային խմբերին են դրանք բնորոշ:

Գոյություն ունի նախապուբերտատային տարիքի ձեռնաշարժություն, որը հանդիպում է մինչեւ տասը տարեկան երեխաների մոտ:

Այն պետք է դիտարկել որպես հիվանդություն, առանձնակի ուշադրություն դարձնել դրան եւ, անհրաժեշտության դեպքում, նաեւ բուժում կազմակերպել: Այս երեւույթը սովորաբար հայտնաբերում են ծնողները՝ նկատելով, որ երեխաների մոտ՝ լինի աղջիկ թե տղա, տեղի են ունենում որոշակի սեւեռում սեռական օրգանների վրա եւ որոշակի շարժումներ, որոնք երեխային հաճույք են պատճառում: Սա, իհարկե, ծնողներից ուշադրություն է պահանջում եւ, համապատասխանաբար, խորհուրդ է տրվում այդ երեւույթը բացահայտելու դեպքում ուժ չկիրառել երեխաների նկատմամբ, որպեսզի այդ հետագայում չվերածվի սեւեռուն ձեւերի:

Նախապուբերտատային ձեռնաշարժության պատճառները տարբեր են. երեխաները կարող են սեքսուալ տեսարանների ականատես դառնալ կամ շոշափել իրենց սեռական օրգանները բորբոքային պրոցեսների, քորի պատճառով եւ դրանից հաճույք ստանալ: Հաջորդ տեսակը մաստուրբացիայի սեւեռուն տարբերակն է, երբ անհատի մոտ կա կանոնավոր սեռական կյանք, բայց նա հրաժարվում է դրանից եւ կենտրոնանում է ձեռնաշարժության վրա, օբսեսիվ բնույթ է կրում, համարվում է պաթոլոգիկ եւ բուժում է պահանջում: Իսկ ֆիզիոլոգիական մաստուրբացիան կարող է դիտվել տարբեր տարիքային խմբերում, օրինակ՝ դեռահասային տարիքի մաստուրբացիան համարվում է նորմատիվային եւ դիտվում է սեռահասուն տարիքում 90% դեպքերում: Այստեղ արդեն խոսքը հիվանդության մասին չէ. սա անցնում է կամ փոխարինվում է հասուն տարիքում սեռական հարաբերություններով:

Ֆիզիոլոգիական է համարվում նաեւ փոխարինող տիպի մաստուրբացիան, երբ ինչ-ինչ պատճառներով հնարավոր չէ սեռական կյանքով ապրել, եւ այդ ժամանակ սեռական հարաբերությունները փոխարինվում են ձեռնաշարժությամբ: Այդ արագ վերանում է, երբ ստեղծվում են համապատասխան բարենպաստ պայմանները սեռական կյանքով ապրելու համար: Այդ հարցում հարկավոր է ցուցաբերել նրբանկատություն. եթե անհատի մոտ ամբողջ կենսակերպը զբաղեցնում է մաստուրբացիան, որը խանգարում է նրան ստեղծագործական աշխատանքում կամ ուսման գործընթացում, այս դեպքում այն կարող է դիտվել որպես պաթոլոգիկ եւ պահանջել համապատասխան բուժում:

Ինչպիսի՞ բուժման միջոցներ են կիրառվում պաթոլոգիկ ձեռնաշարժության բուժման նպատակով:

Իրականացվում է առանձնահատուկ բուժում՝ հատուկ մշակված մեթոդիկայով: Կիրառվում է նաեւ ֆիզիոթերապեւտիկ բուժում, հոգեթերապիայի տարբեր տեսակներ: Մշակված են յուրօրինակ մեթոդներ, որոնք կիրառելի են տարբեր դեպքերի համար: Ամեն դեպքում պաթոլոգիկ ձեռնաշարժությունը լուծելի խնդիր է: