Մարդկանց համբերության բաժակը լցվել է ու դա այսուհետ բերելու է խմբակային կամ անհատական տեռորի դրսևորումների

Կոնստանտին Տեր-Նակալայանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է . 

Երեկվանից ով չալարեց, գրեց իշխանության պատասխանատվության ու սխալի մասին։ Բանը հասել է նրան, որ ոմանք հրեշտակացնում են ու լեգիտիմացնում են սեֆիլյանականներին էլ չէ, Նաիրի Հունանյանին։ Սխալներ արե՞լ է իշանությունն։ Անկասկա՛ծ։ Պատասխանատվություն կրո՞ւմ են։ Միանշանա՛կ։ Բայց եկեք ոչ թե լղոզված թեզիսներով բավարարվենք, այլ հասկանանք, թե կոնկրետ ինչ սխալների մասին է խոսքը և ինչ պատասխանատվության։

Իհարկե իշխանությունները ու պետական ապարատը սխալ էր։ Միայն այն փաստը, որ սեֆիլյանականները կարողացան այսպիսի ակցիա ձեռնարկել, արդեն իսկ ահավատչյան է Ոստիկանության ու ԱԱԾ-ի լրջագույն ձախողման։ Ինչպե՞ս կարող էր մի խումբ, որի պարագլուխը նոր է ձերբակալվել համանման բան ծրագրելու մեղադրանքով, չգտնվեր մշտադիտարկման ներքո ու բաց թողներ այն պահը, երբ իրար գլուխ էին հավաքվում ու մի քանի մեքենայով գնում շտուռմի։

Ուրիշ սխալ ասեմ․ մեռանք ասելով, 21-րդ դարում կանոնավոր բանակ ունեցող պետությունում կամավորական-ֆիդայական ջոկատներ եք հավաքում, որ ի՞նչ անեք։ Հետո ինչպե՞ս եք վերահսկելու ջոկատներն ու զենքի շրջանառությունը։ Էլի կամավորագրեիք, բայց ոչ թե ֆիդայական ջոկատներ, այլ ինչպես կարգն է՝ զինկոմիսարիատից թող բաշխեին ըստ զորամասերի ու ստորաբաժանումների՝ համաձայն մոբիլիզացիոն պլանի։ Չարեցիք, դրա համար էլ նույնիսկ ՀԽ-ի պես մարգինալ միավորի մոտ հայտնվեց բավական քանակով հրազեն։

Էլի սխալ ասե՞մ։ Արդեն մենակ կույրը չի տեսնում, որ ջուր պղտորողների մուսան Իսակովի պողոտայում է նստած՝ ԱՄՆ դեսպանատանը, բայց ո՛չ ԱԳՆ, ո՛չ ԱԱԾ, ո՛չ այլ որևէ պատկան մարմին ոչինչ չի ձեռնարկում։ Մեղադրեք ինձ դավադրության տեսություններ կազմելու ու հակաամերկյանության մեջ, բայց երբ «ըմբոստներիս» ավանգարդը, մեկ մարդու պես, Ամերիկայի հետ աֆֆիլացված կերպարներից և ուժերից է բաղկացած։ Նման պատահականություն չի լինում։ Երբե՛ք։ Ուկրաինան հիշե՛ք։

Պատասխանատվություն։ Իշխանությունների պատասխանատվության մասին ինչքան ասես կարելի է խոսել։ Ես առաջվա պես համարում եմ, որ Պավլիկենց արածի պատասխանատուն առաջին հերթին Պավլիկենք են։ Իշխանության ամենամեծ պատասխանատվությունը ոչ թե Պավլիկենց արածով է արտահայտվում, այլ նրանով, որ այդքան մարդ պատրաստ է աջակցել Պավլիկենց, թեև նրանց արածը ոչ այլ ինչ է, քան ահաբեկչություն։ Այ դա է խնդիրը ու դրա մասին է պետք մտահոգվել։ Մարդկանց համբերության բաժակը լցվել է ու դա այսուհետ բերելու է խմբակային ու/կամ անհատական տեռորի դրսևորումների, որովհետև արդեն այդ տաբուն էլ գոյություն չունի մեր հասարակությունում՝ շնորհիվ սեֆիլյանականների։ Նման լարվածությունն ու բևեռացումը հանարավոր է լուծել միայն վերաիմաստավորելով սեփական պատասխանատվությունն ու ներքին քաղաքականությունը ու վերաիմաստավորելով ոչ թե այնպես, ինչպես դա արեցիք Ապրիլյան մարտերից հետո, այլ իսկապես ու խորքային։ Գոնե այսքանից հետո խելքի եկե՛ք, տեռորի հետ պոստ ֆակտում չեն կռվում այլ կանխարգելում են այն՝ վերացնելով այն ծնող պատճառները, որոնք մեր երկրում հայտնի են․ սոցիալական անարդարություն, բեսպրեդելի աստիճան անպատասխանատվություն ու կաշառակերություն։