Արևմուտքում քաղաքական դաշտը երկու թև ունի` աջ և ձախ:

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

Արևմուտքում քաղաքական դաշտը երկու թև ունի` աջ և ձախ: Նրանց միջև <անհաղթահարելի> գաղափարախոսական տարաձայնությունը հետևյալում է. աջերն ասում են, թե հանրային բարիքը պետք է որքան հնարավոր է մեծացնել, որպեսզի բոլորի համար լավ լինի, մինչդեռ ձախերը պնդում են, որ հանրային բարիքը պետք է ավելի հավասարաչափ բաժանել, որպեսզի բոլորի համար լավ լինի: Այս է արևմտյան գաղափարախոսությունների էությունը, որոնց կրողներն ԱՄՆ-ում կոչվում են հանրապետականներ և դեմոկրատներ, Անգլիայում` պահպանողականներ և լեյբորիստներ, Գերմանիայում` քրիստոնեա-դեմոկրատներ ու սոցիալ-դեմոկրատներ և այլն:

Ոնց որ <տարբերությունները> ավելի քան ցայտուն են:
Իսկ Հայաստանում յոթանասունից ավելի <թևեր> ունեցող քաղաքական դաշտում որն է՞ լուծվող խնդիրը, որին էլ <լծվել> են մեր շատ դեպքերում անձ-կուսակցությունները:Կարծում եմ՝ այդ կուսակցությունները չեն կարող էական դեր խաղալ երկրում,քանի որ դրանցից որոշների ջանքերով Հայաստանում հաստատվել է <կառավարելի ժողովրդավարություն>:

Այդ կուսակցություններըից շատերը իրական գաղափարախոսություն չունեն, եթե գաղափարախոսություն չհամարենք օրինականության ու բարգավաճման, ցեղակրոնության և միաբանության,արժանապատիվ ապագայի և հզոր հայրենիքի մասին աչքի զարնող կարգախոսները: Ժամանակն է նաև քաղաքական ասպարեզում զգայական մտածողությունից, որը շատ դեպքերում թաքնված է գաղափարախոսություն կոչված թաղանթի տակ, անցում կատարել քաղաքական մշակույթ կոչվածին, ձևավորել այն որպես ոչ թե լոկ մտածողության ձև, տեսակ, այլ հարափոփոխ աշխարհում քաղաքական վերջապես լուծելու համար այն հիմնախնդիրները, որոնք հուզում էին երկրի մտածող հասարակայնությանը:

Ասել է ՁԵՌՆԱՏՈՒ-ից անցնել ԿԱՐևՈՐ-ի գործոնին: