Այսօր Ռուսաստանի օրն է

Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

Այսօր Ռուսաստանի օրն է: Հայաստանում այդ օրը նշվում էր երեկ, «Էրեբունի. ռազմակայանում տեղակայված ՌԴ-ի՝ ռազմաօդային բազայի անձնակազմի, ՀՀ ՊՆ տարբեր տրամաչափի պաշտոնիաների, ՀՀ-ի ու ՌԴ-ի քաղաքացիների մասնակցությամբ: Օրինաչափ է, որ մեզ մոտ նման միջոցառումներ ավանդաբար ոչ միայն նշվում, այլև լայն լուսաբանվում են: Անկախ այն բանից, թե այսօր «Արևմուտք - Ռուսաստան» առճակատման, ուկրաինական դեպքերի ու հետխորհրդային տարածքում ՌԴ-ի դերի ու նշանակությանն նվազմանն ուղղված սցենարիների իրականացումը ինչ փուլում է, մենք հավատարիմ ենք հայ-ռուսական ռազմական համագործակցության ինչպես տառին, այնպես էլ ոգուն:

Հայտնագործություն չէ, եթե ասենք, որ Մոսկվայի դերակատարումը ողջ հետխորհրդային տարածքում էականորեն մեծ է: Սակայն հարկ է նշել, որ դա միշտ չէ, որ միայն դրական ներգրավվածություն է ենթադրում: Տրամաբանական է, որ ՌԴ-ն այս ողջ տարածաշրջանն ավանդաբար դիտում է՝ որպես իր առաջնային ազգային շահերի տիրույթ, ուստի լեգիտիմ է համարում ամեն հնարավոր ճանապարհով պահպանել իր դոմինանտ դերն այս ռեգիոնի տարբեր երկրներում: Դա վերաբերում է ինչպես քաղաքական, ռազմական, այնպես էլ տնտեսական ու մշակութային բադարիչներին: Այս պարագայում նորմալ է, որ հարաբերությունների այս կամ այն ոլորտում մեր և «ռուսների» մոտեցումները անգամ կարող են իրարից էականորեն տարբերվել: Որքան էլ մենք խոսենք համահավասար հարաբերությունների մասին, դրանք գործնական քաղաքականության մեջ բացակայում են, և դա քաղաքական օրինաչափություն է: Մենք տարբեր կարգավիճակներում ենք, ունենք տարբեր ներուժ ու միջազգային ներգրավվածություն, տեսլականներ: Օրինակ՝ մենք ինքնիշխան ենք մեր հարաբերություններում ՆԱՏՕ-ի հետ, սակայն այն չափ, քանի դեռ դա չի վնասել մեր անվտանգությանը, որի երաշխավորը նաև ՌԴ-ն է: Գործոն, որը մենք իրավունք չունենք ու չենք էլ կարող հաշվի չառնել:

Այսօր, առանց որևէ կողմնապահության, նշենք, որ մեր ռազմական համագործակցությունն արդյունավետ է: Դրա լավագույն արտացոլումն այն է, որ ռեգիոնում Հայաստանի՝ որպես միջ.իրավունքի սուբյեկտի մասնակցությամբ պատերազմ չկա: Մյուս կողմից՝ մենք պետք է հասկանանք, որ երկար սա չի կարող տևել: ՌԴ-ն ինքն ունի մեծագույն խնդիրներ, որոնք կարող են և մի որոշակի փուլում մտնել ռազմական հանգուցալուծման տիրույթ: Ուստի կգա ժամանակը, երբ մենք ինքներս, մեր սակավ ռեսուրսների ու հզորությունների արդյունավետ կառավարման պարագայում, պետք է կարողանանք ապահովել մեր անվտանգությունը ընդդեմ ցանկացած սպառնալիքի:Բայց դրան մենք արդեն այսօրվանից պետք է պատրաստ լինենք: