Ապրիլյան պատերազմում ոտքը կորցրած 20-ամյա Շանթ Ղազարյանը պատրաստ է կրկին գնալ սահման

Blognews.am-ը գրում է .

Երբ Երևանում քայլելիս տեսնում ես ապրիլյան պատերազմի ժամանակ վիրավորված զինվորներին, հասկանում ես, որ պատերազմը միայն Արցախում չէ, այն քո կողքին է։ 20-ամյա Շանթ Ղազարյանն այս պատերազմի ժամանակ կորցրել է աջ ոտքի մի մասը։

Շանթը մի քանի օր է մնացել հոսպիտալում, վիրահատությունից անմիջապես հետո ցանկություն է հայտնել բուժումը տանը շարունակել։ Ասում է՝ այսպես ավելի արագ է կազդուրվում։ BlogNews-ն այցելել է վիրավոր զինծառայողին, ով օրերս պարգևատրվել է ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ցուցաբերած անձնվիրության և քաջության համար։ Թեև մեդալ ստանալը հաճելի էր, գնահատված լինելու մի տարբերակ, սակայն նա նշում է, որ դրա համար չէ, որ կռվել է։

Շանթն ասում է՝ սահմանին իրենց միավորում էր հայրենիքը. «Բոլորս էլ հասկանում ենք, որ մեր հողերն են, պիտի պաշտպանենք։ Այսքանից հետո չենք կարող նույնիսկ մտածել հող զիջելու մասին։ Եթե կարիք լինի, անպայման նորից կգնամ սահման։ Պիտի պաշտպանենք մեր հողերը»։

Շանթը Թալիշում է եղել, մի քանի օր պայքար է մղել հակառակորդի դեմ։ Վիրավորվել է հրադադարից ժամեր անց։ «Ապրիլի 1-ին հերթափոխ եղավ, մենք իջանք զորամաս։ Այդ գիշեր թուրքերը հարձակվեցին, հաջորդ օրը նորից գնացինք առաջին գիծ։ Հրադադարի պահին միանգամից լռություն եղավ. 5 օրվա մեջ նույնիսկ մի քանի վայրկյան այդպես լուռ չէր եղել։ Վիրավորվեցի այդ օրը երեկոյան։ Թուրքերը փախչելուց հասցրել էին մի երկու ական դնել խրամատում, որոնցից մեկի պայթյունից էլ կորցրի ոտքիս մի մասը»։

Պատերազմն ինչ-որ բան փոխեց, բայց զինծառայողը դեռ չգիտի՝ ինչ։ «Բառերով չեմ կարող բացատրել՝ ինչ փոխվեց պատերազմից հետո։ Չէի պատկերացնում, որ կարող է պատերազմ լինել, ոչ ոք չէր պատկերացնում։ Միշտ էլ լարված լինում էր, բայց ինչքան էլ լարցած լիներ, մտածում էինք՝ մի քանի հոգանոց դիվերսիա է և վերջ։ Հիմա արդեն մտածում ենք, որ կարող է նման լինել»,- ասաց Շանթը։

Նա համաձայն էր հրադադարի որոշման հետ, կարծում է՝ մեզ համար դա նպաստավոր որոշում էր. «Բոլորս էինք համաձայն, որովհետև մենք իրենց մոտ պոստ չունեինք, ինչ ունեինք, հետ էինք վերցրել։ Նաև՝ դա մեզ պետք էր նոր թափ հավաքելու համար։ Խնդիրն այն չէր, որ մենք պատրաստ չէինք, ուղղակի հարձակումն անսպասելի էր։ Հիմա մենք ավելի պատրաստ ենք, քանի որ հարձակումն այլևս անակնկալ չի լինի։ Կարծում եմ՝ այս պատերազմը դեռ չի ավարտվել»։

Շանթն ասում է, որ թշնամու կողմից սովորական զինվորներ չէին կռվում, բոլորը 30-ն անց տղամարդիկ էին, բայց մեր 18-20 տարեկան զինծառայողները կարողացել են նրանց հետ մղել։ Նա նշեց, որ սահմանին տղաների տրամադրությունները միշտ էլ բարձր է եղել։

Նյութը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի