«Մեր երկիրը մեր երթևեկության նման է՝ հետիոտնը թքած ունի երթևեկության կանոնների վրա, վարորդը՝ հետիոտնի և այդ կանոնների, ոստիկանը՝ բոլորի վրա…». Ալեքսանդր Խաչատրյան

168.am-ը գրում է .

«168 Ժամի» զրուցակիցն է թատրոնի ու կինոյի հայտնի դերասան Ալեքսանդր Խաչատրյանը, ով նկարահանվել է «Հայֆիլմ», «Մոսֆիլմ», «Լենֆիլմ», «Բելառուսֆիլմ», «Տաջիկֆիլմ» կինոստուդիաների մի շարք ֆիլմերում:

– Պարոն Խաչատրյան, ձեր վերջին ֆիլմերից մեկը «Վերջին բնակիչը» ֆիլմն է: Ի՞նչ կերպար էիք մարմնավորում ֆիլմում: Ինչպիսի՞ մարդ է ձեր հերոսը:

– Շատ բան տեսած մարդ է, մարդ, ով և՛ պատերազմ է տեսել, և՛ գերություն, և՛ խորհրդային աքսոր, և՛ մահվան շեմին է եղել, բայց այդ ամենով հանդերձ՝ չի կոտրվել, չի կորցրել մարդկային դեմքը, հավատը մարդու նկատմամբ և ամենակարևորը՝ բարությունը, և հիմա՝ նորից մի արհավիրք, որը նորից փորձության է ենթարկում իր մարդկային տեսակը, Աստծո պատվիրաններին մոտ լինելը և դրանց չդավաճանելը: Հերոսս մարդ է, որն ունի իր բարոյական սկզբունքները, հոգու պարտքի մեծ զգացողությունը: Հուսով եմ՝ հանդիսատեսին կկարողանամ հասցնել իմ ասածի մի մասը: Չգիտեմ՝ որքանո՞վ եմ կարողացել այդ ամենը հասցնել հանդիսատեսին, դա ցույց կտա ֆիլմը: Ֆիլմը բարության մասին է: Չեմ ուզում ասել, որ մենք ֆիլմով ցանկացել ենք պարտադրել մտածելակերպ, ապրելակերպ: Ուզում ենք մտերմիկ խոսել մարդկանց հետ այդ մասին:

– Հայտնի է, որ Ղարաբաղի բարբառն եք սովորել ձեր հերոսի կերպարը ճշմարիտ մատուցելու համար:

– Աշխատել եմ յուրացնել Ղարաբաղի բարբառը: Կարծում եմ՝ ճիշտ է՝ կոլորիտի առումով, և՝ ոչ միայն, որովհետև դա էլ է մեր լեզուն, դա էլ է մերը: Եվ, քանի որ ֆիլմը նկարահանվում էր Ղարաբաղում և Ղարաբաղի իրադարձությունների մասին էր, ճիշտ կլիներ, որ խոսեինք Ղարաբաղի բարբառով:

– Պարոն Խաչատրյան, վաղուց եք եկել Հայաստան, ի՞նչ նախագծերում եք ներգրավված ներկայում:

– Հիմա նկարահանվում եմ «Պանարմենիան մեդիայի» «Առաջնորդները» սերիալում: Չգիտեմ՝ որքան կտևի սերիալը: Կարծում եմ՝ մինչև տարեվերջ:

– Մեզանում մեծամասամբ նկարահանվում են կատակերգություններ: Ինչո՞վ եք դա բացատրում:

– Հիմա գեղարվեստական ֆիլմերը դարձել են միանման: Գիտեք, հաջորդ ֆիլմը չի զարմացնում, ցավոք: Վերջին 2-3 տարվա մեջ, այն ֆիլմերը, որոնք տեսել եմ, այնպիսի տպավորություն են թողնում, որ կարծես նման բան արդեն տեսել եմ:

– Պատճառը ո՞րն է:

– Իմ կարծիքով՝ դրա պատճառն ավելի խորն է, մենք վախենում ենք նորմալ ֆիլմ նկարել, վախենում ենք, որ հանդիսատեսը չի դիտի մեր ֆիլմը, և, ցավոք, դրա փորձերը, օրինակները կան. կան ֆիլմեր, որ պակաս արժանի չէին ուշադրության, բայց այդ ֆիլմերն այդքան ուշադրության չեն արժանանում, որքան այդ կատակերգությունները:

– Շատերն ասում են՝ հասարակության պահանջն է՝ ինչ պահանջում են, այն էլ մատուցվում է:

– Հասարակության պահանջը պետք է դաստիարակել: Չեմ կարծում, թե դա հասարակության պահանջն է, մենք ենք վախենում հասարակությանն այլ բան մատուցել: Այսօր մեզանում խնդիրներ չկա՞ն: Մի ժամով, ենթադրենք, մարդիկ կտրվեցին ամեն ինչից, բայց դրանով չեն վերջանում, չէ՞, հասարակության խնդիրները, հոգսերը, ուրախությունն ու տխրությունը: Եթե մենք այսօր չխոսենք մեր խնդիրների մասին, վաղն ավելի ծանր է լինելու: Վաղը ծիծաղի այդ մի ժամն էլ չի փրկի: Այն ժամանակ ի՞նչ պետք է անենք: Այսօր մեր խնդիրները շատ են, մեծ արտագաղթ ունենք, բոլորս շատ գիտակցում ենք այդ վիրավորվածության պատճառը: Բայց եթե մենք հիմա այդ հարցերը չբարձրաձայնենք, չխոսենք այդ մասին, այսօր միայն կատակերգություն կնայենք, վաղը կնստենք ճամպրուկի վրա, մյուս օրը կգնանք, կոմեդիան ո՞ւմ համար են նկարելու: Եկեք այսօր մտածենք, թե ինչ ունենք, մտածենք, թե ինչ ենք ուզում ունենալ: Այն, ինչ ունենք, բոլորս գիտենք: Ավելի կարևոր է խոսել, թե ինչ ենք ուզում ունենալ վաղը, էլի կատակով, թեթև:

– Ֆիլմը կօգնի՞ այդ հարցում:

– Կարծում եմ՝ ամեն մանրուք կօգնի: Պետք չէ մտածել, որ յուրաքանչյուրիս ձայնը ձայն բարբառոյ հանապատի պետք է լինի, չեմ կարծում, թե ամենացածր ասված բառը չի լսվում կամ տեղ չի հասնում: Մարդկանց պետք է հիշեցնել այն մասին, որ ավելի լավ բանի ենք արժանի, քան ունենք, ավելի լավը կարող ենք լինել, քան կանք:

– Մարդիկ չգիտե՞ն դրա մասին:

– Գիտեն, բայց, այնուամենայնիվ, երբեմն պետք է հիշեցնել, որ նրանք չմոռանան, թե ինչի են արժանի, որ արժանապատիվ ապրելու իրավունք ունեն: Այդ ամենը երևի թե յուրաքանչյուրիցս է սկսվում՝ ամեն մեկը՝ իր տեղում, ամեն մեկը՝ իր հերթին, ամեն մեկը՝ իրենից սկսելով:

– Մարդիկ, սովորաբար, սխալը դիմացինի մեջ են փնտրում:

– Դա արդարանալու ամենահեշտ տարբերակն է: Եթե ես փողոցը սխալ տեղից եմ անցնում, իրավունք չունեմ մեղադրել օրենքին: Մեր երկիրը մեր երթևեկության նման է՝ հետիոտնը թքած ունի երթևեկության կանոնների վրա, վարորդը՝ հետիոտնի և նույն կանոնների, ոստիկանը՝ բոլորի վրա, ու արդյունքում՝ ունենք այն, ինչ ունենք:

Շարունակությունն՝ այստեղ։