Ջարդի ժամանակ անտեր մնացած երկու քույրերը հարևանի օգնությամբ կարողացել են փրկվել և Կարսից ոտքով հասնել Գյումրի. Արթուր Իսպիրյանը պատմում է իր արմատների մասին

Life.panorama.am-ը գրում է .

Պարզվում է՝ Արթուր Իսպիրյանը արմատներով Կարսից է, նրա նախնիներն էլ 1915թ-ին կյանքի գնով են փրկվել եւ հայտնվել Արեւելյան Հայաստանում:

«Իմ ունեցած տեղեկությունները այնքան էլ շատ չեն, բայց մայրիկիցս լսել եմ, որ նրա տատն ու քույրը 1915թ-ին Հայոց ցեղասպանության ժամանակ հազիվ են փրկվել: Նրանք 8 եւ 14 տարեկան քույրեր են եղել, որոնց ծնողներին թուրքերը սպանել են, իսկ եղբայրն այդ ժամանակ կռվել է Անդրանիկ Օզանյանի ջոկատում: Ջարդի ժամանակ անտեր մնացած երկու քույրերը հարեւանի օգնությամբ կարողացել են փրկվել եւ Կարսից ոտքով հասնել Գյումրի, ուր ապրել են ամերիկյան մանկատանը»,- պատմեց Արթուր Իսպիրյանն ու շարունակեց.

«Նրանց պատմության ուրախալի դրվագն այն է, որ այդ քույրերի եղբայրը հետագայում գալիս է Գյումրի, գտնում քույրերին եւ միասին տեղափոխվում են Երեւան ու ապրում «3-րդ մասում» գտնվող տնակում, որտեղ էլ ամուսնանում են ու արմատներ գցում այստեղ: Մայրս ջարդերից փրկված այդ կնոջ ամենափոքր աղջիկն է՝ Ջուլիետան, ով էլ ինձ պատմել է այս պատմությունը»:

Արթուր Իսպիրյանը մեզ հետ զրույցում պատմեց, որ կնոջ արմատներն էլ են Արեւմտյան Հայաստանից.

«Կնոջս պապի հայրը մահացավ 110 տարեկանում: Նա Ցեղասպանության ականատեսն է եղել ու մենք մինչ այսօր պահպանում ենք նրա ձայնով ձայնագրությունը, որի ժամանակ պատմում է իր տեսած ողջ դաժանությունների մասին: Միայն պատկերացնելն էլ շատ սարսափելի է, որ մեր հայրենակիցների նկատմամաբ նման կերպ են վարվել»,- պատմեց երգիչը:

Արթուր Իսպիրյանը շեշտեց, որ ամեն տարի ապրիլի 24-ին պարտադիր ողջ ընտանիքով իրենց տնից ոտքով գնում են Ծիծեռնակաբերդ.

«Որդիներս տեղյակ են մեր պատմության մանրամասներին, բայց առանձնակի դաժանությունների մասին գերադասել ենք, որ ավելի ուշ իմանան, երբ մեծանան: Շատ կարեւոր է, որ նրանք նախեւառաջ լցվեն հայրենասիրությամբ, այլ ոչ թե ատելությամբ: Ամեն  տարի մենք մեր ընտանիքով ոտքով գնում ենք Ծիծեռնակաբերդ, այս տարի կգնանք միայն ես ու տղաներս, քանի որ կինս ընդամենը օրեր առաջ է ոտքը վնասել եւ հիմա քայլել չի կարող: Ամեն դեպքում, կարեւոր չէ միայն ապրիլի 24-ին գնալ Ծիծեռնակաբերդ ու հարգանքի տուրք մատուցել ցեղասպանության զոհերին, մենք պարտադիր կնոջս հետ ավելի ուշ էլ կայցելենք Եղեռնի զոհերի հուշահամալիր»:

Ի դեպ, իր նախնիների պատմություններից զատ Արթուր Իսպիրյանը պատմեց նաեւ ընկերոջ պատմությունը.

«Ընկերս, ով հայրական կողմով հայ է, իսկ մայրական կողմով նորվեգացի, շատ հուզիչ պատմություն ունի, որն անգամ էկրանավորել է: 1915-թին նրա նորվեգացի տատը բարեգործական նպատակով եղել է Ադանայում եւ քանի որ նա եղել է շատ հարուստ  քաղաքպետի աղջիկ, մի ֆոտոխցիկ է ունեցել եւ բացառիկ լուսանկարներ է արել, որոնք այժմ ընկերս նվիրել է Հայոց Ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտին: Այն ժամանակ ընկերոջս հորը, ով ընդամենը 3 տարեկան է եղել, այդ նորվեգացի աղջիկը փախցրել եւ իր հետ տարել է Նորվեգիա ու իր ընտանիքի մասը դարձրել: Այժմ ընկերս իր արմատների եւ արյան կանչով տեղափոխվել է Հայաստան եւ մշտական բնակություն է հաստատել այստեղ»:

Հեղինակ՝ Անուշիկ Մելքոնյան