Դեռ շատ վաղ է խոսել խաղաղությունից

Ալիևը կսպառնա պատերազմով կամ չի երաշխավորի, որ վերջին դեպքերը չեն կրկնվի: Այսինք, գործնթացն ամբողջովին փակուղային է: Մեր մեջ ասած, 1994-ից այդպես էլ եղել է: Ուղղակի այն ժամանակ կողմերը հոգնել էին պատերազմից, իսկ այժ կողմերից գոնե մեկն ապացուցում է, որ կռվելու ախորժակը տեղն է եկել: Եկեք մենք մեզ իլյուզիաներով չպարուրենք. մենք պատերազմական իրավիճակում ենք: Եկեք «քառօրյա պատերազմ», «Հայրենական պատերազմ» ձևակերպումներից զերծ մնանք:

Քանի կա ռազմական վտանգ, մենք պատերազմի մեջ ենք: Առնոլդ Թոյնբին ասում է, թե պատմական պարադիգման զարգանում է մարտահրավեր-պատասխան մոդելով: Մենք արտաքին լրջագույն մարտահրավեր ունենք՝ ի դեմս Ադրբեջանի զինված ուժերի, դրա պատասխանը կարող է լինել միայն դրանց չեզոքացում-ոչնչացումը: Կասկածից վեր է, որ մյուս ճանապարհը ցեղասպանվելն է: Ադրբեջանն ապացուցեց, որ մեր հետ կատակ չի անում, ցեղասպանելու է, ուստի և այդ մարտահրավերին մրցունակ պատասխան է պետք մշակել՝ սկսած ներքին տնտեսական ու քաղաքական խաղի կանոնների համապատասխան վերախմբագրումներից, վերջացրած պետական հասարակական ինստիտուտների բովանդակային ռեֆորմներով: Ու սա պետք է շատ արագ արվի: