Մեր միակ վստահելի դաշնակիցը՝ Բանակն է

Գուցե սխալվեմ, բայց հակառակորդն ուշքի է եկել ու հիմա սպասում է հարվածի, մենք բաց ենք թողել տակտիկական պահը, կրկին անգամ՝ եթե չեմ սխալվում։ Ինչ է պետք անել այս իրավիճակում, երբ մեզ ոչ լսում են, ոչ էլ ուզում են հաշվի նստել մեր շահերի հետ։ Պետք է առանց էմոցիաների ու հիստերիկության, այնպես անել, որ ստիպված լինեն հաշվի նստել։

Դրա համար կարծում եմ, որ կա երկու տարբերակ․

1․ Լեռնային Ղարաբաղը վերջնագիր է ներկայացնում ադրբեջանին՝ 24 ժամում հետ քաշել իր բոլոր զորքերը ԼՂՀ տարածքից զավթված 500 առակուսի մետրերից ու վերադարձնել զորքերն իրենց ելման դիրքեր։ Վերջնագիրը չկատարելու դեպքում, մասշտաբային ռազմական գործողություններ սկսել, արդեն Ադրբեջանի տարածքում։

2․ Հայաստանը ԱԺ է մտցնում ԼՂՀ անկախության ճանաչման հարցը։ Թող թուրքերը վնգստան, իսկ աբվելի լավ է՝ իրենք ռազմական գործողությունները վերսկսեն։ Վավերացվում է նաև ռազմական փոխօգնության պայմանագիր ու ՀՀ ԶՈւ ու ԼՂՀ ՊԲ տրամադրության տակ եղած բոլոր ուժերով ու միջոցներով սկսում ենք Ադրբեջանի մաման լացացնել՝ առաջնահերթություն տալով ռազմական ու տնտեսական ենթակառուցվածքներին։

Վստահեցնում եմ, հաշված օրերում ռուսները զենքերի մատակարարման հարցին էլ այլ տեսնակյունից կնայեն, փոխզիջման շրջանում՝ շրջաններ վերադարձնելու համատեքստում էլ կլինեն նոր ազատագրված շրջանները, ոչ թե մինչ այս եղածները։

Կարևորը՝ դուխով ու միահամուռ, առանց շեղվելու մեր հիմնական գերխնդրից ու մոռանալու մեր հիմնական ու միակ իրական թշնամուն։